Het Hof van Joosten

Waar het omgaat is of ik als behandelaar mijn plek weet

Door: Wil Kouwenberg

Onlangs werd ik gevraagd even aanwezig te zijn bij de bestuursvergadering van de NVVM vanwege het feit dat ik aanwezig was bij de opnames van “Het Hof van Joosten” . Dit is een televisieprogramma waarin actuele rechtszaken behandeld worden. Zaken die al in de rechtszaal behandeld zijn en waar nu gekeken wordt naar het vonnis van het publiek.

Het programma wordt ondersteund door een filmpje wat is samengesteld n.a.v. de feiten die op de rechtszitting ter sprake zijn gekomen.

Dit keer ging het over een rechtszaak n.a.v. het overlijden van een vrouw die, zoals in het filmpje sterk gesuggereerd werd, door de behandelaar, in dit geval een macrobioot, zou zijn afgehouden van de noodzakelijke gangbare medische behandeling.

De zaak ging over het zelfbeschikkingsrecht van de patiënt

Het was dus niet de bedoeling dat hier de Macrobiotiek ter discussie werd gesteld, maar de houding van de behandelaar.

En dat kon een behandelaar zijn vanuit elke andere discipline.

Na het zien van de uitzending bleef echter bij velen het woord Macrobiotiek hangen en laait de discussie weer op over de zin of onzin van de macrobiotiek. Over fouten die in het alternatieve circuit gemaakt worden en in het reguliere.

Zelf wil ik daar buiten blijven. Waar mensen werken vallen spaanders en worden dus fouten gemaakt. Aan beide zijde.

Wat veel essentiëler is in mijn opinie, is de ontdekking hoe er gedacht wordt over het zelfbeschikkingsrecht enerzijds en de verantwoording van de behandelaar anderzijds.

Er werd duidelijk gesteld dat je als behandelaar een verantwoordelijkheid draagt naar de patiënt toe, die vooral zit in het zo volledig mogelijk voorlichten van de patiënt.

Zelfbeschikking is immers pas mogelijk na een goede voorlichting anders is er geen sprake van een keuze.

“Normaal” of “strafbaar”?

Er werd ook gesteld dat je als behandelaar niet je eigen visie mag opleggen aan de patiënt.

Een bijzonderheid hierin is dat 100 procent van de “alternatieve”behandelaars dit laatste onderschreef tegen maar 76 procent van de reguliere behandelaars.

En hier ontstaat natuurlijk de wrevel van de verschillende maten waarmee gemeten wordt.

Immers de reguliere arts staat er niet om bekend de patiënt te informeren over andere mogelijke complementaire geneeswijze.

Wat in het ene geval “normaal” gevonden wordt; het opvolgen van de behandeling door de arts, is in het andere strafbaar.

In deze aflevering van “Het Hof van Joosten” wordt met name die uitgangsnorm zichtbaar.

De keus die de patiënt zelf kan dragen

Laat ik duidelijk zijn. Ik vind het tot mijn taken behoren om patiënten te helpen hun zelfbeschikkingsrecht ten volle te benutten. Daar hoort bij dat ik ze stimuleer zich zo breed mogelijk voor te laten lichten en dan de keus te maken, die ze zelf kunnen dragen. Zij moeten leven met de risico’s, die de behandeling met zich meedragen. En er bestaat geen enkele garantie in het leven dat de behandeling geeft wat wij ons wensen. Zowel regulier als alternatief.

We kunnen alleen de verantwoordelijkheid voor onszelf nemen door welbewust dat te volgen wat past bij onze eigen weg.

Wat algemeen geldend is hoeft nog niet Waar te zijn

Wat mij weer duidelijk is geworden hoe onmogelijk eigenlijk deze vergelijkingen zijn. De reguliere weg is het uitgangspunt in deze maatschappij en wordt verheven tot norm. Zonder blikken of blozen kan de rechter, officier en advocaat zich schamper uitlaten over mensen die zo dom zijn de behandelingen af te wijzen. Iedereen, zo wordt gesteld, weet dat bij kanker bestraling en chemo nodig is. Iedereen weet dat je je kind moet laten inenten.

De mensen, die daar een hele andere visie over hebben, behoren tot een sterke minderheid, Die visie is niet gangbaar en wordt niet gekend. De pijn voor de mensen met die andere visie zit in het niet serieus genomen worden en zich niet gekend voelen.

Immers wat gangbaar is wordt voor waar aangenomen.

Máár wat algemeen geldend is hoeft nog niet Waar te zijn.

De geschiedenis heeft voor wie aan zelfreflectie wil doen meer dan eens geleerd dat wat op het ene moment een zegen was en de hemel in werd geprezen [denk aan DES] het andere moment leidde tot rechtszaken..én het hoofd buigen voor wat de “ achterkant” bleek.

Een beetje nederigheid kan dus geen kwaad, dat geldt voor de reguliere behandelaar én voor de alternatieve. Ook binnen de Macrobiotiek zijn vele stelligheden in het verleden de wereld ingebracht waar we nu moeten vaststellen dat de weg naar genezing vaak veel complexer is dan we hoopten. Dat neemt niets weg van de waarde die weg te gaan en dankbaar te zijn voor de ervaringen die we er opdoen.

Waar het omgaat is of ik als behandelaar mijn plek weet.

Deze discussie nodigt ons uit daar eens naar te kijken. Er zijn immers geen voorschriften, bepalingen en wetten binnen onze eigen “m.b. wereld “

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen én visie. Wat verwacht je van een behandelaar en hoe zie je je eigen verantwoordelijkheid. Graag hoor ik dat.

Wil Kouwenberg