Boekbespreking
Het Keltisch levenswiel – Andy Baggott
Al enige jaren staat er in onze boekenkast een boek van Andy Baggott met de titel 'Het Keltisch levenswiel'. De schrijver omschrijft zichzelf als
praktiserend sjamaan in de Keltische traditie en therapeut in de complementaire
geneeswijzen. Het boek verhandelt over de cyclische bewegingen die alles in en
om ons heen bepalen, voor ons macrobioten yin en yang en de vijf
energietransformaties. Voor Andy Baggott
ook. Hij adviseert iedereen om macrobiotisch te eten en verklaart onomwonden
dat onze Keltische voorouders dat ook deden. Anders dan anders en zeer de moeite
van het verkennen waard is de Keltische saus waarmee hij de basis van de
macrobiotiek overgiet en tot een haast onherkenbaar geraffineerd nieuw leesvoer
omtovert. Voor al diegenen die moeite hebben met het soms wel erg Japanse
karakter van de macrobiotiek is dit erg verfrissend en leuk.
Het boek heet niet voor niets
'Het Keltisch levenswiel'. Het gaat uit van de cirkel,
die als symbool bij de Kelten centraal staat. Aan de hand daarvan komen de
spiraal van het leven, de vijf elementen, de Keltische jaarfeesten en hun
symboliek, de helende krachten en eigenschappen van bomen en planten, de
wijsheid van dieren de genezende energieën van de natuur, natuurceremoniën en
de Keltische zweethut aan bod. Allemaal uiterst interessant.
Als eerste zal ik het over zijn
unieke visie op de vijf elementen hebben. Let goed op, want het wordt een echte
Keltische soep.
De vijf westerse elementen
Baggott zegt zelf: “Ik ga me niet
verontschuldigen voor het feit dat ik enkele aspecten van de Chinese geneeskunde
'verkeltiseerd' heb en in
dit boek heb opgenomen, want ik weet zeker dat mijn Keltische voorouders hetzelfde
gedaan zouden hebben. Geen enkele traditie heeft het monopolie op de waarheid,
en wanneer ik in andere tradities waarheden tegenkom, voeg ik die toe aan mijn
spirituele inzichten en methode. Toevallig is mijn aanpak de Keltische, maar
die had net zo goed indiaans, Chinees of boeddhistisch kunnen zijn, omdat er
uiteindelijk niet zoiets is als een Keltische weg, een indiaanse weg of een
boeddhistische weg: het enige wat er is, is De Weg."
De ingrediënten van de soep
worden niet gevormd door de vijf energietransformaties zoals we die allemaal kennen
uit de macrobiotiek, maar Baggott baseert zich op de
westerse vier elementen AARDE, WATER, LUCHT en VUUR en voegt daar het element
ETHER aan toe. En dan begint het grote roeren, schudden en husselen.
AARDE plaatst hij bij de energie van
de winter, de nacht, het noorden, donkere maan en de kleur zwart. Aarde-energie
is naar beneden gericht en koud. De nieren horen bij de Aarde, evenals de
blaas, omdat ze ervoor zorgen dat onze energie gegrond blijft.
LUCHT is gerelateerd aan de lente, de
ochtend, het oosten, het eerste kwartier van de maan en de kleur geel. Lucht-energie is naar binnengericht. De longen horen bij de
Lucht, evenals de dikke darm, vanwege enerzijds de ademhaling en anderzijds de
verdichting van voedsel.
VUUR staat voor de energie van de
zomer, de middag, het zuiden, volle maan en de kleur wit. Vuur-
energie is naar buiten gericht. De lever hoort bij Vuur, evenals de galblaas,
omdat ze zorgen voor de vrije doorstroming van energie en voedingsstoffen door
het lichaam.
WATER is verbonden met de energie van
de herfst, de avond, het westen, het derde kwartier van de maan en de kleur
rood. Water-energie is koel, veerkrachtig en opwaarts
gericht. Het hart hoort bij Water, door de eb en vloed van z'n
emoties evenals de dunne darm vanwege z'n rol in de spijsvertering.
ETHER vertegenwoordigt evenwicht en
harmonie. Vandaar dat maag, milt en alvleesklier zich onder deze noemer mogen
scharen, ze spelen immers een centrale rol bij het evenwicht in het lichaam, de
productie en het onderhoud van bloed.
Baggott gaat hier zelf veel dieper op
in. Hij vertelt over allerlei ziektes en hun relatie tot de elementen, emoties,
hoe je de verschillende energieën in jezelf kunt versterken, enz.
Hij beschrijft ook nog hoe ons
leven in cycli van zeven jaar verloopt:
Hoofdstuk vier gaat over het
juiste evenwicht vinden. Het begint zo: "De Kelten waren op alle niveaus
met de schepping verbonden. Ze probeerden altijd in evenwicht te zijn met de
natuur, omdat ze begrepen dat ze alleen dan ware harmonie zouden vinden. In de
natuur bestaat er geen kanker, geen multiple sclerose, geen overgevoelige
stofwisseling of osteoporose. Om precies te zijn bestaat er in de wereld van de
natuur, waar de mens niet heeft ingegrepen of invloed uitgeoefend, geen ziekte
of disbalans. Waardoor zijn wij dan anders? Ik geloof dat dat
komt doordat we de meest fundamentele waarheid zijn vergeten, namelijk dat je bent
wat je eet. Als je in harmonie en in evenwicht wilt zijn met de schepping om je
heen, als je de subtielere bestaansniveaus wilt kunnen waarnemen, moet je trillingsgetal
in harmonie zijn met het land. Als je werkelijk inzicht wilt hebben in jezelf
en in de natuur, kun je dat alleen vinden door met het land mee te leven en te
eten."
Vervolgens vat hij feitelijk de
macrobiotiek kort en eenvoudig samen. Het enige wat ik niet terug kan vinden
zijn de sojaproducten: miso, shoyu, tamari (tofu
wordt heel even genoemd), maar dat aten de Kelten hier vroeger natuurlijk ook
niet. Grappig: macrobiotiek zonder yin en yang en zonder miso.
Over zuivel zegt hij:"Is
het verstandig om melkproducten te drinken terwijl geen enkel dier in de
schepping dat doet? Als melk echt een goede calciumleverancier is, waarom neemt
het aantal gevallen van osteoporose dan nog steeds toe? Wetenschappers hebben
experimenten uitgevoerd waarbij een kalf de melk van zijn moeder kreeg, die
echter eerst gepasteuriseerd werd.
Het kalf ging binnen een paar
weken dood aan ondervoeding. Als een kalf geen goede voedingsmiddelen haalt uit
de gepasteuriseerde melk van zijn moeder, hoe moet dat dan met mensen?"
De aarde zoemt
Nog een citaat, uit het hoofdstuk
'De kracht van het land’:
"In de zomer van 1999
publiceerde het tijdschrift New Scientist een artikel met de titel 'De
zoemende planeet', waarin melding werd gemaakt van een ontdekking van twee Japanse
geofysici, Naoki Sudo en Kazunari Nawa, die een
achtergrondgeluid ontdekten, een zoemtoon die de aarde maakt. Deze zoemtoon bestaat
uit een reeks van ongeveer vijftig noten binnentwee octaven, met toonhoogten
die variëren van twee tot zeven milihertz. Het geluid
is onhoorbaar voor het menselijk oor aangezien het
zo'n zestien octaven onder de middelste C ligt, maar het bestaat en niemand
weet waar het vandaan komt. Seismologische activiteiten zijn uitgesloten en op
dit moment kan men niet veel meer zeggen dan dat het geluid bestaat. De aarde
zingt iets wat voor ons een dissonante
kluwen noten is, maar ze zingt. Dit is het eerste wetenschappelijke bewijs voor
wat de Kelten en andere oude beschavingen duizenden jaren geleden al wisten.
[ ... ] Deze planeet is vol met
bijzondere plekken met bijzondere gezangen, die al millennia lang als heilige
plekken erkend zijn."
Maanstonde heilige periode
En over vrouwen: "[ ... ]
Bovenal waren het echter de vrouwen die het meest geëerd en gerespecteerd
werden in de Keltische maatschappij, omdat de Kelten de macht van vrouwen
opvatten op een wijze die wij al lang geleden zijn kwijtgeraakt. Voor de komst van de kerk en de patriarchale overheersing werden
mannen en vrouwen als gelijken gezien: geen van beide seksen werd beter of
slechter, zwakker of sterker gevonden dan de andere.
[ ... ] Vrouwen hadden echter
een ding waarmee ze zich van de mannen in de Keltische beschaving onderscheidden,
en dat was de menstruatie. Men zag vrouwen als de levende belichaming van de
schepping, die elke maand door hun menstruatiecyclus het proces doormaakten van
leven, dood en wedergeboorte. Omdat in de tijd van de Kelten iedereen at en
leefde in harmonie met de schepping, waren de vrouwen in harmonie met de fasen
van de maan, en over het algemeen ovuleerden en
menstrueerden de vrouwen tegelijkertijd. Als vrouwen hun maantijd hadden, zonderden
ze zich van de andere stamleden af, niet omdat dit als een onreine periode werd
beschouwd, integendeel juist, maar omdat het een heilige periode was. Een vrouw
in haar maantijd werd door de Kelten als uitermate heilig beschouwd, omdat de
Kelten geloofden dat de neerwaartse energie van haar menstruatie een vrouw als
ze bloedt heel intens gegrond maakt. Dat geeft haar op zijn beurt weer toegang
tot zeer hoge spirituele domeinen en wijsheden die voor mannen niet toegankelijk
waren. [ ... ] Omdat vrouwen toegang hebben tot hogere inzichten, zijn het de vrouwen
die altijd voorop gaan in een evenwichtige samenleving."
Het boek eindigt met een zegen:
Moge het licht van de zon je immer
inspireren
De wind je krachtig in de rug blazen en je immer
voorwaarts stuwen
Moge de kracht van de godin en de maan je optillen
En moge je altijd verder en hoger komen, gracieus en met eerbied
voor al wat is.
Margriet de Weert