Interview

Je relatie met de macrobiotiek

Onze eigen Wil Kouwenberg (sinds jaar en dag lid van onze vereniging) is de gastdocent op ons Nazomerweekend 2006, van 10 – 12 november in conferentieoord De Beukhof in Putten – Gld. Als voorproefje hier de samenvatting van een gesprek dat Margriet de Weert met haar had over haar relatie met de macrobiotiek. Margriet hoefde weinig te vragen. Het is een onderwerp dat Wil na aan het hart ligt, het vormt de rode draad in alle lessen die ze geeft en ze vertelt er graag over.

De relatie van Wil met de macrobiotiek begon toen Wil 34 jaar was, zo'n 30 jaar geleden. Ze had een gezin met drie kleine kinderen, maar begon zich af te vragen of ze die nog wel op zou zien groeien, want ze was ernstig ziek. Niemand wist precies wat ze had en de artsen schreven haar steeds meer en zwaardere medicijnen voor. Tot op een dag de buurvrouw haar aanraadde eens met Alphons Zwetsloot te gaan praten, omdat die 'mijnheer' veel over voeding wist. Het leek Wil onzin, want ze at gezond en verantwoord, altijd vers en van het seizoen. Maar ziek als ze was greep ze elke strohalm ... niet wetend nog dat deze haar hele leven zou veranderen.

Niet aannemen, maar onderzoeken

Alphons luisterde en vertelde. Vertelde over een evolutietheorie waar ze werkelijk niets van snapte. Wat had dat nu met haar gezondheid te maken ... Rustig en geduldig kreeg ze echter antwoord op elke vraag. En zo werd dat bezoekje een bezoek. Toen ze uiteindelijk naar huis ging drukte hij haar op het hart zijn ideeën niet zomaar aan te nemen, maar te onderzoeken of ze voor haar werkten. Dit sprak haar bijzonder aan. Ze stopte met alle medicijnen en kreeg last van heuse afkickverschijnselen. Gelukkig had Alphons hier al voor gewaarschuwd. Omdat ze zelf zo ziek was, was ze voor de boodschappen en het koken vrijwel geheel afhankelijk van haar man. Hij ging kooklessen volgen. En het werkte. Langzaam maar zeker knapte ze op en ging ze zelf kooklessen volgen, verdiepte zich in de theorie en kookte voor haar gezin de sterren van de hemel, want ze had kleine kinderen en die wilden rijk en lekker eten. Het was de tijd dat de natuurvoeding nog in de kinderschoenen stond . In de winkels waren alleen haverkoeken te krijgen waar je een ruit mee in kon gooien, dus alles moest je zelf maken.

Wil vertelt met passie over de prachtige filosofie van de macrobiotiek. Ze heeft er in de loop der jaren duidelijk een goede relatie mee gekregen. Dat is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Want voor veel mensen werkt het macrobiotische dieet goed in geval van ziekte, maar toch haken ze na verloop van tijd af. Wil denkt dat dit komt doordat de macrobiotiek vaak wordt voorgesteld als een star model waar je aan moet voldoen, terwijl het leven nou eenmaal niet star is en het dus nooit zal lukken om aan zo'n ideaalbeeld ook maar te tippen.

In haar eigen beginperiode kwam ze bij een consulent die haar vroeg hoeveel graan ze precies at. Nou ja, ongeveer de helft. Waarop de consulent haar aanraadde 10 % meer graan te eten. Met tranen van frustratie in haar ogen kwam ze thuis.Dit kon toch niet de bedoeling zijn? Dat je met een liniaal naast je bord moest zitten? Ook werd haar gezegd dat ze veel vrienden kwijt zou raken, maar er heel veel vrienden voor in de plaats zou krijgen. Niets is minder waar. Ze heeft nog steeds heel veel lieve vrienden die alles eten 'wat God verboden heeft' en in het macrobiotische wereldje komt ze ook wel eens mensen tegen waarmee het eenvoudigweg niet helemaal klikt.

Blijf bij je gevoel

Macrobiotiek moet je in je leven integreren (en niet andersom). Je moet kijken wat voor jou werkt. Je kunt een ander wel om raad vragen, maar wat goed is voor een ander, hoeft niet automatisch goed te zijn voor jou in jouw specifieke, unieke situatie. Het is heel belangrijk bij je eigen gevoel te blijven, lief te zijn voor jezelf, compassie te hebben en goed waar te nemen wat deze situatie met je doet. Ze geeft het voorbeeld van een verpleegster die altijd de maaltijden van het ziekenhuis at omdat dit zo de gewoonte was, maar die zich daar niet goed bij voelde en zich bij iedere hap bedacht hoe slecht het voor haar was. Maar ze durfde ook geen uitzondering te zijn en haar eigen maaltijden mee te nemen. Door naar haar gevoel te luisteren, waagde ze uiteindelijk die stap en bleken haar collega's juist zeer geïnteresseerd in haar voeding.

Zelf had Wil eens met haar gezin een lange wandeling in de brandende zon in Luxemburg gemaakt. Het restaurant waar ze naar toe wilden bleek gesloten. De kinderen snakten naar een ijsje en dat kregen ze van haar man die er zelf ook een nam. Wil niet. Die was streng voor zichzelf. En de hele terugweg had ze spijt dat ze zich dat ijsje niet gegund had.

Meer dan een dieet

In ons gesprek passeren regelmatig de zeven principes de revue. Voor Wil vormen deze de solide basis waarop ze haar relatie met de macrobiotiek gebouwd heeft. Ze helpen haar relativeren, maar ook om de macrobiotiek in een groter verband te zien dan als dieet alleen. Voor haar was het een eye-opener te ontdekken dat alles een deel is van het Oneindige Universum en dat alles verandert. Zo bepaalt niet alleen voeding je gezondheid, maar ook de plaats waar je woont, je werk, je vrienden en familie, de toestand van het milieu, etc ... je bent een deel van het geheel. En zelf heb je daar ook weer invloed op.

De macrobiotische theorie is een prachtige theorie, maar alles wat een voorkant heeft, heeft een achterkant. En hoe groter de voorkant, hoe groter de achterkant. Als je de theorie niet in je lijf voelt, wordt het al gauw een schema aan de hand waarvan je de wereld om je heen be- of veroordeeld, en vaak genoeg ook jezelf. Zo had Wil eens na een lezing die ze had gegeven enorme trek in een toetje. Toen ze het in haar handen had werd er tegen haar gezegd dat ze geen toetje zou moeten eten. Ze kroop er gauw mee in een hoekje weg, maar het genieten was er af. Oordeel zet alle levensenergie stop. En energie wil stromen, spelen, voortdurend veranderen en niet in een hokje gevangen worden.

Jouw relatie met de macrobiotiek bepaalt ook weer je relatie met anderen, onder andere je partner, kinderen, familie ... Als je zelf soepel met de macrobiotiek om kunt gaan, maak je het voor je partner en je kinderen ook makkelijker, terwijl een starre houding weerstand en scheiding oproept. Een van Wils kinderen kwam eens thuis met een traktatie, een chocoladereep die ze van plan was lekker op te eten. Wil probeerde haar op andere gedachten te brengen, waarop dochterlief verontwaardigd uitriep: 'Ja maar mama! Jij zegt toch altijd dat we alles zelf moeten ervaren! Hoe kan ik het nou ervaren als ik het niet eens mag proberen!'

Wil vertelt boeiend en doorspekt haar verhaal met talloze voorbeelden uit haar eigen leven. Ik kan ze hier niet allemaal na vertellen, want dan zou dit artikel veel te lang worden, maar wellicht is het ook een beter idee zelf naar het nazomerweekend te komen en haar live mee te maken. Geloof me niet, maar ga het zelf ervaren, het is echt de moeite waard!

Margriet de Weert