Hemelvaartweekend 2006

Verenigingsweekend van achter de kookpotten

Toen via het Oost West Centrum werd gevraagd of er studenten waren die wilde helpen met koken voor de NVvM in Drenthe had ik nog geen idee wat ik kon verwachten.

Na het opzetten van de tent (droog!) schoof ik woensdag nog wat onwennig en onzeker de keuken in om te wachten tot de rest van het kookteam aankwam. Marjanne ontving me daar hartelijk en het was een knusse boel, restjes thee werden gedeeld, kinderen zaten te plakken en te knippen en na wat thee geleend te hebben stond het water voor verse thee op en er verscheen een heerlijke taart van Peter.

Toen Hans en Tianne aankwamen stond iedereen klaar om te helpen met uitladen en konden de soep en het brood gegeten worden. Daarna konden we de keuken inrichten en werd het programma doorgesproken.

Tijdens het koken krijg je toch best veel mee van wat er gebeurd tijdens zo’n weekend; als wij ongeveer een uurtje bezig waren kwamen de mensen voor do-in binnen en de zangles zorgde voor een leuke achtergrondmuziek tijdens het voorbereiden van het dessert en de lunch, de kooklessen vonden plaats in dezelfde keuken en het raam bood uitzicht op de karatelessen. Zo proefden we van alles toch een beetje mee.

De keuken werd steeds vertrouwder en we kwamen in een soort van ritme wat lekker werken was.

Zaterdag werkte iedereen extra hard mee zodat we allemaal van de bonte avond konden genieten, de kinderen hadden leuke dingen bedacht en de leuke uitvoering van sneeuwwitje had een verassend einde. Er werd gezongen, muziek gemaakt en wij van het kookteam bleken een spion in ons midden te hebben gehad die kleine anekdotes van ieder had doorgegeven. Deze werden voorgelezen en waren overduidelijk voor ons team maar werden tot grote opluchting van sommigen niet verder uitgelegd, daarna werden wij door de kinderen verwend met een heerlijke nekmassage.

Toen gingen alle stoelen opzij en was het feest, maar dan ook meteen ... de dansvloer was meteen vol, een barretje ging open en er waren lekkere hapjes. Het is echt heerlijk om alle spanning van je af te dansen en te bewegen, even wat anders dan koken. Heel gezellig en heerlijk ontspannend. Ook wij mochten de volgende ochtend een uurtje later opstaan en namen het ervan.

Deze nacht slaap ik eindelijk heerlijk én omdat het ontbijt morgen 1 uur later is lekker lang. Wat me opgevallen is dit weekend is de prettige warme informele sfeer onderling (ik had het gevoel sommigen al jaren te kennen). Dat vrijwel iedereen heel bereidwillig is om te helpen, bijvoorbeeld met de afwas en het opruimen.

Ook mijn zoon Kevin heeft het heerlijk naar zijn zin gehad, de karatelessen vond hij fantastisch, er waren veel vriendjes om verstoppertje te spelen, te voetballen en spannende avonturen te beleven, geheime gangen, kamers, deuren en luiken. De hele weg naar huis heeft hij gepraat over “als we volgend jaar weer gaan”...............een groot succes dus. Ronald vond uiteindelijk zijn weg bij de kinderen. Na iedereen uitvoerig bedankt te hebben gaan we weer naar huis, de file blijft uit en om zes uur zijn we thuis. Tianne nog heel erg bedankt voor alles!

Yvonne Wittenberg.

Hemelvaartweekend 2006

Impressies van een nieuweling …

Tijdens de afsluiting van het voorjaarsweekend in Uffelte kondigde Hans aan dat het leuk zou zijn wanneer iemand even een stukje voor Macro’drome zou willen schrijven. Liefst iemand, die dit weekend zou kunnen beschouwen door de ogen van een buitenstaander. Hoe kijkt iemand die nieuw is binnen de vereniging aan tegen dit weekend. Ik had daarbij gelijk al een donkerbruin vermoeden en ja hoor, of ik dan maar even een stukje wilde schrijven …

Ja, waar moet ik beginnen? Ik ben in aanraking gekomen met de macrobiotiek door Nanneke. Haar wijze van koken en haar wijsheid over voeding en gezondheid spraken me direct aan. Ik vond de macrobiotische maaltijd lekker bovendien. Al snel las ik de Macro’drome en surfte naar de website van de Vereniging. En we maakten plannen voor het Voorjaarsweekend in Uffelte. Hoewel onze relatie eindigde ruim vóór het weekend begon besloot ik toch te gaan.

Snel een klein tentje gekocht en ernaar toe! Bij aankomst woensdagmiddag (ik was één van de eersten), werd ik heel hartelijk ontvangen. Dat gaf gelijk een goed gevoel.

Fedde hielp me zelfs met mijn tentje, het was niet gemakkelijk die op te zetten in de harde wind.

Ik mocht me de eerste avond nuttig maken door enkele mensen op te halen van het NS-station in Meppel. Vond ik allang best, ik ken de weg tenslotte in Drenthe en vind het fijn mensen te helpen. Het volksdansen was toch wat te hoog gegrepen voor mij, hoewel wel heel leuk om met iedereen kennis te maken.

De dagen vlogen vervolgens voorbij. Korte nachten, vroeg opstaan voor de douche, Nordic Walking, Okido Yoga, Shiatsu Massage - het was allemaal heel leuk om te doen. De ‘kookles voor mannen’ was heel bijzonder. Onder het snijden van de groenten strooide Hans achteloos met allerlei wijsheden waar ik wel even over moest nadenken of ik daar wel achter kon staan. Maar de kookles zelf was te moeilijk voor mij, absolute beginner op dit gebied. Korte pickels, lange pickels, umeboshi, allerlei voor mij volkomen onbekende termen en ingrediënten passeerden de revue. Nou moet ik zeggen, dat ik, als alleenstaande gedurende nu ruim een jaar, ook niet over een grote ‘kooktraditie’ beschik en dat ik mij regelmatig bezondig aan diepvriesmaaltijden uit de magnetron. Ik heb wel begrepen dat dat wel heel slecht is … Ik heb nu een paar boekjes geleend van Nanneke zodat ik op eigen gelegenheid ga experimenteren. Want ik ben vastbesloten mijn voedingspatroon te wijzigen!

Helaas heb ik de lezing van Hans over ‘2012’ donderdagavond gemist maar de lezing van Peter, Acid en alkaline ontmoet yin en yang vond ik zeer de moeite waard (een beknopte weergave van een lezing van David Briscoe over dit onderwerp is te lezen in MD nr. 63/PT). Daar heb ik veel van opgestoken. Zo ook van het ‘vragenuurtje’ zondagochtend van Tianne en Reimpje.

Van de Argentijnse Tango en de Bonte Avond heb ik ook genoten.

Thuisgekomen was het wel even afkicken, alleen in mijn grote huis, en maandag had ik al last van mijn maag en darmen vanwege de terugkeer naar mijn ‘foute’ voedingspatroon!

Samenvattend vond ik het een heel geslaagd weekend, ondanks het slechte weer. Ik voelde me heel snel thuis in de groep en iedereen, van jong tot oud, was heel vriendelijk, open en ontspannen. Natuurlijk heb ik niet met iedereen even intensief contact gehad, maar een aantal mensen zijn mij heel goed bijgebleven en ik verheug mij nu al op een weerzien. De gemiddelde macrobioot leeft heel bewust, staat dicht bij de natuur, is spiritueel ingesteld, vriendelijk, open en bovengemiddeld intelligent. Daar voel ik me bij thuis, het voelde steeds meer als één grote familie.

Ik maak dan ook van de gelegenheid gebruik om de organisatie, de kookploeg, maar eigenlijk iedereen, te bedanken voor dit weekend en ik zie nu al uit naar een weerzien.

Franeker, 2 juni 2006,

Bauke van der Loon

Tekka

Wortel, koolrabi, lotuswortel worden in lucifertjes gesneden, stukjes gember en paardebloemwortel toegevoegd. Hoe fijner je snijdt des te yanger is de kookwijze, want hoewel je de groente eerst yin-iseert door het in kleinere stukjes te snijden, word de groente door dat de hitte van het vuur beter binnen in de groente komt, yanger.

In een wok sesamolie; wortel, koolrabi, paardebloemwortel, gember en lotus fruiten, flinke schep (zachtere, lichtere) miso, deksel erop op in eerste instantie hoog vuur zodra de hitte is toegetreden zacht vuur minimaal 3 kwartier en er zit eigenlijk geen maximum aan. De wok die Hans gebruikt is mooi klein. Niet echt gangbaar formaat, je kunt hem bekomen bij de marktkraam van de den Hoeds of via hun website: www.bonfood.nl.

Rijst met walnoot

2 koppen gewone rijst en 1 kop zoete rijst (Spaanse calaspara rijst is schoner en beter van kwaliteit, minder beschadigd bij het oogsten, dan de Italiaanse in de winkels meer gangbaarder rijst). De Franse Griotto rijst is ook prima maar zeer moeilijk te verkrijgen. De Rhône-delta is voor het grootste deel vervuild, denk aan de (kern)industrieën aan de Rhône. De boer-producent van biologische rijst, genaamd Griotto, krijgt water van de kleine Alpen die oostelijker liggen.

Walnoten licht roosteren en meekoken met de rijst. Snufje zeezout. Gebruik je in de hoofdgerechten weinig zout dan kan je in de bijgerechten voor degenen aan tafel met meer zout/pitbehoefte meer zout gebruiken.

Je kunt de walnoten ook een aparte behandeling geven, dat vergt natuurlijk wel meer tijd. Dan kook je ze in met wat shoyu en mirin en serveert ze er later bij.

Kondiment van ui, paardenbloemblad en vis

Uien (2) snijden in halve maantjes, sauteren in geroosterde sesamolie. Je roert met kookstokjes en wil je dat er wat meer vocht bij het sauteren kom, doop dan je (iets vochtige ) kookstokjes in de zoutpot en roer daarmee in de pan. Daarop leg je de in kleine stukjes gesneden paardenbloemblad. Je voegt mirin toe, Hans zegt: “Een beetje mirin.” De meeste toeschouwers roepen: “Noem je dat een beetje!” Best duur spul, mirin, net champagne. Maar ja, je moet wel wat voor dat beest /die man van je over hebben. Bovendien legt Hans uit dat zij thuis bijna geen geld uitgeven aan andere dingen dan het voedsel. De kosten voor de dokter/ziektekostenverzekeringen rijzen maatschappelijk gezien dan wel letterlijk de pan uit: de investering die je in je dagelijks voedsel doet, levert op zowel de korte als de lange termijn het hoogste winstpercentage op. Geloof je het niet, prima, maar probeer het dan uit!

Wat je dan met dat enorme kapitaal aan gezondheid, geluk en uiteindelijk geld moet doen. Hans raad aan: investeer het weer in je bedrijf. Gewoon dus de aloude kapitalistische manier van doen die wij mannen gewend zijn. Zo zie je maar weer: Macrobiotiek is zo gek nog niet: de aard van ons beest-zijn hoeven we niet te veranderen. Als je op het laatste moment net voor je je laatste adem uitblaast, maar alles wat je lief is zonder enige moeite loslaat. Niet vijf minuten eerder of later. Spiritualiteit is zeker een kwestie van timing.

Nu wat bij de Chinese toko gehaalde iriko (gedroogde ansjovis) toevoegen. Na een tijdje koken een scheutje tamari, nog wat mirin en ten slotte vlak voor het opdienen wat bonitovlokken.

Salade-pickle

Chinese kool fijntjes snijden, rode (vanwege kleur en de wat scherpere smaak) ui, verse peper in mini stukjes. Met mirin, umesu en sap van 1 citroen. In pickle-pers, een ½ uurtje.

Aduki, hato-mugi (parelgerst) en kombu

1 kop adukiboontjes en 1 kop hato-mugi weken in een gewone pan met een stuk kombu en 1 ½ keer zoveel water in minimaal 45 minuten gaar koken, scheutje shoyu erbij.

Wortelsalade

Wortel en appel raspen, zuurkool kleiner snijden en stukjes gemberpickle en shisoblad toevoegen, mengen.

Groenteschotel (Chinese stijl)

Wortel, rettich, koolrabi, paksoy en of andere stevige groente die je voor de hand ligt snijden, in wok met bodempje umesu bakken, op het laatst paksoyblad en hele (kastanje)champignons. Deksel erop op. Op het laatst kuzu oplossen in water, en toevoegen minimaal 5 minuten mee laten garen.

Hemelvaartweekend 2006

2012, Einde of Ommekeer?

Dit is een beknopte samenvatting van de lezing die Hans den Hoed gaf tijdens het Hemelvaartweekend in Uffelte getiteld 2012, Einde of Ommekeer? Over 2012, het magische jaartal waar veel over gezegd en geschreven wordt de laatste tijd. Markeert 2012 het einde der tijden of valt het allemaal wel mee? Lees wat Hans erover te zeggen heeft. Hij begon zijn lezing waar hij altijd begint: bij yin en yang.

In de oude beschavingen waar ook ter wereld was er een speciale rol weggelegd voor de mensen die zeer nauwkeurig de veranderingen in de hen omringende wereld konden waarnemen. Zo ontdekten ze een bepaalde regelmaat in grotere en kleinere cycli en patronen. Eenvoudige voorbeelden hiervan zijn dag en nacht en zomer en winter. Die cycli worden door verschillende processen veroorzaakt, zo draait de maan om de aarde, de aarde draait om de zon en ook andere planeten hebben hun invloed. In iedere cyclus is een patroon van afwisselend yin en yang te herkennen. En als je nog preciezer kijkt kun je in elk levensproces de vijf energietransformaties waarnemen.

Een van de manieren waarop zo'n oude beschaving de waargenomen veranderingen probeerde te vangen in een model is de Nine Star Ki. Dit model kun je betrekken op een mensenleven, maar ook op grotere cycli of kleinere cycli, bv. een cyclus van negen jaar.

Uitgaande van het feit dat energie z'n weerslag heeft op het reilen en zeilen van de maatschappij kun je waarnamen dat er in 1955 een nieuwe cyclus is gestart. Deze cyclus eindigt na 9 x 9 = 81 jaar, dus in 2036. Voor wie niet zo bekend is met Nine Star Ki: in dit systeem wordt altijd uitgegaan van periodes van 9 ... de naam zegt het al.

Nogmaals, dit is waarneming. In alle boeken over 2012 wordt alles wiskundig beredeneerd. Wat gebeurde er in 1955? Wat was er in de periode daarna wezenlijk anders dan daarvoor? We gingen van waterenergie naar vuurenergie. De maatschappij moest om. Alle waarden werden omver geworpen. Het was de tijd van hippies, provo's, flower-power. De opkomst van Hollywood, Disneyland, computers, etc. Het gaat allemaal om de buitenkant, om knallen! Voor 1955 had men een veel serieuzere kijk op het leven. Je kunt aan deze periode zien dat de ene generatie een bepaalde energie creëert waarop weer een andere energie kan ontstaan. Het hele extreme roept z'n tegendeel op.

Binnen de vuurperiode waarin we ons nu bevinden kan je weer een cyclus van negen waarnemen. We zitten nu in een boomperiode in een vuurperiode. Na deze vuurperiode komt er een Aarde-8 periode, dit betekent: revolutie, een nieuwe denkwijze, nieuwe maatschappij. Aarde-8 broeit en dan opeens... klats! Zoals de revolutie in Parijs.

9 x 9 x 9 x 3 x 12 ( seizoenen ) = 26244 De Maya's kwamen via een andere berekening ook op een cyclus van 26000 jaar. Ze delen deze cyclus alleen anders in. Iedereen kijkt er anders naar, maar de beweging blijft hetzelfde.

Omslagpunt

Als we het melkwegstelsel onder de loep nemen, laat dat in het midden een grote concentratie aan sterren zien die naar buiten toe opener wordt. Ons zonnestelsel maakt een beweging van meer aan de buitenkant naar meer aan de binnenkant van de melkweg. Dit duurt miljoenen jaren. Maar dit is natuurlijk niet de enige beweging die de aarde maakt. We weten allemaal dat de aarde om haar as draait en dat de aarde om de zon draait. Behalve dat maakt de aarde ook nog een tolbeweging. Stel je de melkweg voor. Onze noordpool wijst een bepaalde tijd meer naar de buitenkant van het melkwegstelsel en dan weer meer naar de binnenkant. In het ene uiterste, als de noordpool meer naar de buitenkant wijst kun je spreken van een soort winter. In het andere uiterste, als de noordpool meer naar de binnenkant wijst, is er sprake van een soort zomer. De concentratie van hemellichamen is dan heel groot. Er komt dan als het ware een bombardement van energie op ons af van de ons omringende sterren en planeten. Wat betekent dit concreet voor het leven op aarde?

Op dit moment gebruiken wij mensen maar een klein deel van onze hersencapaciteit, maar in zo'n periode waarin de noordpool naar het midden van de melkweg gericht is, worden ze enorm geactiveerd. Ook de plantenwereld wordt veel actiever. Alles bruist, zoals in de zomer. We hoeven geen landbouw meer te bedrijven, alles groeit vanzelf.

Dit wordt in de oude kronieken de tijd van het paradijs genoemd.

Het is nu vijf voor twaalf

We naderen het omslagpunt waarop de noordpool meer naar de binnenkant van de melkweg keert, met rasse schreden.

Let wel: dit is een puur energetisch proces. Wiskundige formules en allerlei ingewikkelde tellingen hebben hier niets mee te maken. Het proces is ook niet constant, er zijn schommelingen binnen bepaalde waarden.

Als je 's nachts naar de hemel kijkt, zie je dat ons noorden bijna gelijk valt met de Poolster. Op het moment dat ze echt gelijk vallen is het omslagpunt daar. Dan gaan we van 'winter' naar 'zomer', van een meer materieel georiënteerde maatschappij naar een meer spiritueel georiënteerde maatschappij. De ster Vega markeert het tegenovergestelde omslagpunt. Maar dat is nu dus ver van ons verwijderd.

In het vorige spirituele tijdperk lagen de continenten op aarde dicht tegen elkaar. Doordat Eurazië zich van Amerika af beweegt verandert de zwaarteverhouding op aarde. Dat is nog niet alles. In 2012 staan de ons bekende planeten in een zodanige stand dat er gedacht wordt aan een grote verandering in het magnetisch veld, waardoor de aardas uit balans zou kunnen raken en kantelen. Dit is al meerdere keren gebeurd.

2012 niet al te letterlijk nemen

Volgens Hans moeten we het jaar 2012 niet al te letterlijk nemen. Er is een flinke discussie geweest over wat nu het begin was van de telling en de meningen hierover liepen 900 jaar uiteen. Er is veel authentieke informatie vernietigd, onder andere door de Spanjaarden. Maar de cycli waar het werkelijk om gaat zijn natuurlijk niet veranderd.

Zo is het ook met de oerknal. Onzin volgens Hans. Wat je kunt waarnemen is dat de aarde zich spiraalsgewijs steeds dichter naar de zon toe beweegt. In de macrobiotiek denken we in yin en yang. Hoe is de aarde dan ontstaan?

Als schrijver dezes het goed begrijpt, is het een soort 'perpetuum mobile'. In ons zonnestelsel bevindt zich een zon met daarom heen draaiend de planeten. Deze bewegen steeds meer naar het middelpunt. Hoe dichter ze de zon naderen, hoe meer elementen radio-actief worden. In het centrum heerst een enorme radio-activiteit, waardoor er een enorme straling ontstaat, ook wel warmte, licht, zonnewind genoemd. Ver van de zon vandaan begint energie te condenseren, materialiseren. Kleine deeltjes bewegen richting de zon, worden weer planeten, worden weer zon, etc.

Westerse leefstijl loopt stuk

Maar dit terzijde. Waar het om gaat is dat we nu met z'n allen naar een bepaald punt bewegen. Dat we zien dat hoe we nu leven zo niet langer kan. Er is berekend dat als de hele wereldbevolking zou leven zoals het gros van de Europeanen nu doet, dat er dan vijf planeten nodig zouden zijn voor de voedselproductie. Als we willen, kunnen we met heel veel mensen op deze aarde leven. Maar een groot deel van de wereldbevolking, bv. de mensen in China en India, is bezig met een inhaalslag. Die willen leven zoals de Europeanen / Amerikanen. Dat kan natuurlijk niet, dat loopt stuk. En kijk eens naar de Nederlandse arbeidsmarkt: het handwerk is afgeschaft, het computerwerk is naar het buitenland verhuisd, wat is er straks nog voor werk voor de jonge generatie?

We leven nu dus in een vuurperiode. Kenmerkend daaraan zijn het kortetermijndenken en de schone schijn. Dat iedereen weet dat bepaalde dingen kolder zijn, maar dat toch iedereen wil meedoen aan het feest. We zien wel waar het schip strand. Er wordt een nieuw verhaal verteld en we doen net of de gevaren er niet zijn. Het is gespleten, als de vlammen van het vuur die alle kanten op gaan.

We kunnen waarnemen dat alles tegenwoordig steeds sneller gaat = yanger. Wat we ook zien is dat de omstandigheden steeds extremer worden. De paniekreacties van mensen worden steeds extremer. Mensen zijn doodsbang voor wat er om hen heen gebeurt.

Maak jezelf sterk en zelfstandig

Vooral in Nederland zijn we bang voor de stijgende zeespiegel. Eigenlijk zouden we bang moeten zijn voor vuur. Nee, we moeten niet bang zijn. Zorgen vertroebelen de blik. We moeten blijven ademen en verder gaan. Dat is waar de macrobiotiek om draait. Uiteindelijk weten we toch nooit precies wanneer het omslagpunt bereikt is. We weten dat het komt en we moeten ons voorbereiden om ons zelfstandig te maken. We moeten weer leren simpel te leven. We moeten onze eigen kwaliteiten, inzichten, intuïtie verbeteren, zodat we om kunnen gaan met veranderingen. En we moeten andere mensen hierin meenemen, helpen, stimuleren samen doen, want alleen redt je het ook niet.

De macht ligt bij het individu. Macrobiotiek begint bij jezelf. Maak jezelf sterk, maak je familie sterk, maak het web steeds groter.

Zonder sterke familie (in de ruimste zin van het woord), en zonder sterke individuen zijn we verloren.

Margriet de Weert