In Memoriam

Gedachten bij het overlijden van Cornellia Aihara

Sinds de dood van Herman Aihara heeft Cornellia geen actief naar buiten gericht leven meer geleid, dat is wat wij wisten van vrienden. Het bericht van haar dood kwam echter onverwacht. Veel herinneringen aan haar en haar man Herman kwamen bij ons naar boven. In de jaren ’80 hebben ze samen verschillende cursussen gegeven op het toenmalige Oost West Centrum in Amsterdam.

Beiden waren warme, hartelijke, down-to-earth persoonlijkheden, zonder fratsen, eenvoudig en heel praktisch in hun uitleg en benadering van macrobiotiek. Als je het boek Learning From Salmon van Herman leest, word je veel duidelijk over hoe zij in het leven stonden. Naast de Kushi’s, waren zij beiden voor ons als ouders en konden wij hen alle vragen stellen, die kinderen aan ouders stellen. Veel humor was verweven in Herman’s lezingen. Hij heeft eens les gegeven over het huwelijk en wat daar volgens hem de voorwaarden voor welslagen voor waren. Op een vraag hoe het met zijn huwelijk stond, antwoordde hij, dat ze het samen zo druk hadden dat er geen tijd was om daarbij stilt te staan en dat ze daarom waarschijnlijk nog bij elkaar waren.

Cornelia’s kooklessen waren altijd een avontuur. Ze was een kokkin in hart en nieren, kon onder de moeilijkste omstandigheden heerlijke maaltijden maken. Om een kookles van haar te assisteren, dat was niet gemakkelijk. Ze kon op het laatste moment van idee over het menu veranderen, waardoor je met spoed allerlei nieuwe ingrediënten moest verzamelen. Maar ze kon ook fantastisch koken met eenvoudige middelen, maakte altijd van de nood een deugd. Haar pickles waren subliem, ze kon die maken als geen ander. En hoewel haar Engels moeilijk te verstaan was, kwamen we er altijd wel uit.

Eens was ze samen met Herman ‘s ochtends vroeg, voor de lessen, in een duur hotel beland en schoven ze aan voor het ontbijt, nieuwsgierig als ze waren naar de Nederlandse gewoonten. Later vertelden ze enthousiast aan de studenten: so nice, Amsterdam, free breakfast for tourists!

En eens heb ik (Wieke) in Boston bij een kookles moeten assisteren, waarin Lima Ohsawa de leiding had. Zij werd geassisteerd door Aveline Kushi, Cornelia Aihara en Shizuko Yamamoto. En van die drie was ik het hulpje. Nu waren Aveline en Shizuko niet zulke rasechte koks, (zij hielden meer van les geven), dus hun inbreng viel wel mee. Maar Lima en Cornelia waren beiden wel die echte koks en hadden voortdurend verschil van mening over hoe iets moest. Dan gaf Cornelia mij een opdracht om iets te snijden op een bepaalde manier en dan kreeg ik een uitbrander van Lima dat ik het helemaal fout had gedaan. Ik zat er niet helemaal ontspannen tussen. Maar het was wel een fantastische les en heel inspirerend.

We zouden iedereen aan willen raden, lees de boeken van de Aihara’s. Ze zijn beiden pioneers geweest en hebben beiden, bescheiden als ze waren, veel van waarde nagelaten.

Adelbert en Wieke Nelissen