Nazomerweekend 2005

Tom Monte inspireert en raakt mensen

Foto’s: Fedde de Weert

Gastdocent Tom Monte maakte veel los bij zijn toehoorders

Een inspirerend weekend … ik zal die woorden wel vaker hebben gebruikt voor weekenden waarin ik deelnam aan cursussen op het gebied van persoonlijke groei. Maar dit keer hebben ze voor mij een diepere betekenis. Tijdens de lezingen en vooral tijdens de groepsconsultatie op zondagmiddag wist Tom Monte met een ongekende intensiteit door te dringen tot het wezenlijke bij zijn toehoorders, met liefde en compassie boorde hij door alle lagen van weerstand heen. Dan is het mogelijk om werkelijk te gaan voelen - verdriet, boosheid, pijn, haat, en ook liefde, begrip, mededogen – en een begin te maken met het helen van oud zeer.

Tijdens het weekend werden de maskers en pantsers afgelegd, wat er toe leidde dat we ons hecht en vertrouwd met elkaar gingen voelen. Hopelijk werkt dit door, binnen de vereniging en naar buiten toe en naar onze volgende activiteiten. De mannen die deelnamen aan de groepsconsultatie geven in ieder geval een vervolg aan het weekend door in januari een dag samen op te trekken en elkaar te vertellen hoe het eenieder sindsdien is vergaan, met inbegrip van het door Tom opgegeven “huiswerk”.

Nog even de thematiek van het weekend samenvattend (zie artikel in MD nr. 71, uit de cursusomschrijving van Tom Monte):

Onze weerstanden (verdedigingsmechanismen) zijn ontworpen om ons weg te houden van datgene in de liefde waar we het meest bang voor zijn: haar vermogen ons onze kwetsbaarheid en pijn te doen voelen. Echter, als we onze kwetsbaarheid niet kunnen voelen, zijn we ook niet in staat om eerlijk te zijn, om compassie te hebben voor onszelf en voor anderen, om te helen en diepe liefde en eenheid te ervaren in onszelf en samen met anderen.

Er zijn vijf verdedigingsmechanismen te onderscheiden die wij mensen inzetten om ons te beschermen tegen de gevaren van de liefde.

(1) De Ontsnappingskunstenaar (traditioneel door Wilhelm Reich en anderen getypeerd als de “schizoide” structuur). Dit mechanisme zorgt ervoor dat we ons bewustzijn voor onszelf, voor anderen, alsook voor de situatie waarin we ons bevinden verliezen. In feite vlucht ons bewustzijn uit ons lichaam, om te ontsnappen uit de spanning die we ervaren in stressvolle of intieme omstandigheden. De centrale angst geassocieerd met de Ontsnappingskunstenaar is de angst dat als we volledig present worden, we vernietigd zullen worden.

(2) De Hulpbehoevende (door Reich getypeerd als de “orale” structuur). Dit mechanisme is gebaseerd op de aanname dat je de aandacht en liefde van anderen nodig hebt om te bestaan. Wanneer we in dit mechanisme schieten worden we een bodemloze put, een “hongerige geest”, zoals dit in het Boeddhisme genoemd wordt, energie wegzuigend van anderen om ons eigen zelfbeeld te schragen en ons bestaan te ondersteunen. De centrale angst van de Hulpbehoevende is verlatingsangst.

(3) De Masochist (ook door Reich zo getypeerd). In dit mechanisme zijnde, proberen we ons te conformeren aan de wensen en eisen van anderen (veeleisender dan we zelf zijn), onze eigen behoeftes en gevoel van “zelf” opofferend. Als Masochist worden we vaak gedreven door schuld en voelen we ons onwaardig om onze behoeftes te uiten en vervuld te zien. De centrale angst van de Masochist is dat als hij vraagt wat hij nodig heeft, hij zal worden aangevallen en afgewezen.

(4) De Controleur (door Reich getypeerd als de “psychopathische” structuur). In dit mechanisme zijnde, maken we gebruik van onze macht om situaties en mensen naar onze hand te zetten. Als controleur eisen we dat mensen zich gedragen volgens onze wensen en noden, alleen zo kunnen we ons veilig voelen en zijn we in staat liefde te tonen. In het extreme kunnen we anderen gaan misbruiken. De centrale angst van de Controleur is verraad.

(5) De Valse Perfectie (door Reich getypeerd als de “rigide” structuur). In dit mechanisme zijnde, laten we in niets blijken iets van anderen - inclusief onze naasten - nodig te hebben. Wij zijn compleet met onszelf, we zijn gereserveerd en trots. We staan onszelf geen intimiteit met anderen toe en laten geen kwetsbaarheid zien. Vaak tooien we ons met een zelfingenomen glimlach of een dodelijk serieuze gelaatsuitdrukking. We zijn ingenomen met onze eigen staat van het moment, perfect in al zijn dimensies. De centrale angst van de persoon met de Valse Perfectie is vernederd of beschaamd te worden.

Aandachtig publiek, foto Fedde de Weert

Deze vijf structuren werden door Tom diepgaand behandeld tijdens de lezingen op zaterdagmiddag en zondagochtend. Hij zocht voortdurend het contact met zijn toehoorders, door vragen te stellen en ons uit te nodigen vragen te stellen en daar vervolgens intensief op in te gaan. Zo verhoogde hij onze betrokkenheid en iedereen voelde zich persoonlijk aangesproken.

Het contact werd vergemakkelijkt door de uitstekende simultaanvertaling door Wim Mestdagh, die soms op humorvolle wijze verlichting bracht in de intensiteit van Tom’s voordrachten.

Bijzondere ALV

Vanwege de geplande groepsconsultatie op zondagmiddag werd onze jaarlijkse Algemene Ledenvergadering verplaatst naar de zaterdagavond. Of het nu daardoor kwam of door de zaterdagmiddaglezingen van Tom of door iets anders zal altijd wel een raadsel blijven, maar de sfeer tijdens de ALV was ongekend constructief en productief. Het regende spontane toezeggingen voor deelname in bestuur en commissies, zie ook het verslag van Esther van Doesburg op pag. 16.

Het was heel fijn te merken dat meer mensen verantwoordelijkheid willen dragen voor de NVvM, taken op zich willen nemen en mede de koers willen bepalen.

Het kennismakingsspel (met Carien Huijzer) en de gembercompresuitwisseling op vrijdagavond maakten dat iedereen al vanaf het begin heel ontspannen en vrolijk was.

NVvM-koor olv Greet Harteveld, foto Fedde de Weert

Die sfeer werd moeiteloos doorgetrokken naar de zaterdagochtend, waar aan de workshops van Reimpje (beweging met de kinderen en hun ouders), Carien (gespreksgroep), Greet (zang) en Peter (shiatsu) door velen enthousiast werd deelgenomen, ook door de kinderen.

De kinderstaf van Reimpje, Daniela, Anneke en Michel liep als een geolied machientje, en dat met dertig kinderen in alle leeftijden van 2 tot 16 jaar! Heel knap.

Geolied, dat kon ook gezegd worden van de kookstaf met Jolanda, Jacqueline en Aline, stagiaires van de kookopleiding van het Oost West Centrum in Rotterdam, die ons met veel enthousiasme en inzet heerlijke, verrassende maaltijden voorschotelden, voor de recepten, zie pag. 9.

Iedereen bedankt, die zich heeft ingezet dit weekend tot zo’n mooie ervaring te maken.

Peter Termars.