Pinksterweekend 2005
Een Noorse visie op MB kampeerweekend

Samen met mijn zoon ging ik onbevangen naar het Pinksterweekend dat op een camping bij Egmond aan den Hoef georganiseerd werd. Vanuit Harlingen was camping De Woudhoeve goed bereikbaar met het openbaar vervoer. Zelfs mijn zoon klaagde niet.

Bij de camping aangekomen fronste ik wel even mijn wenkbrauwen.  Een zeer moderne camping met een hoog BBQ gehalte. Maar gauw wist ik dat gefrons van mijn hoofd te zetten. Immers, elke camping leert mij wel wat. Verder kon ik met mijn zoon zelf bepalen hoe hoog we het BBQ gehalte wilden leggen.

We kwamen mooi op tijd aan, zodat mijn zoon meteen aan de strandwandeling mee kon doen. Ik rolde gelijk de kooktent in. Ik had niet zoveel zin in theorie. Tianne van den Hoed gaf een hele mooie, overzichtelijke kookles, waarbij ik niet het gevoel kreeg dat het een opzichzelfstaand hoogstandje van opgekropte kookkunde was, maar een kookles naar mijn hart.  Zoals zij het deed, kon ik het ook wel voor mekaar krijgen, zo was mijn gedachte. Mijn (on)kunde moet zich in de praktijk nog wijzen, maar door haar heb ik weer hernieuwde moed en frisse inzichten gekregen. Als halfdoorgewinterde macrobioot merk ik toch dat je vlot in de valkuil van sleur en alledaagsheid terugvalt. Maar ik heb aardige tips meegekregen om een aantal problemen in het land vol met elektriciteit te overwinnen. Verder kreeg ik ook het gevoel dat de macrobiotische kookstijl meer en meer aangepast wordt aan de moderne westerse mens met zijn moderne werk- en leefstijl. Lichter dus, of yinner.

Na het koken was er lekker even niets te doen. Ik vind de laatste jaren het meer en meer prettig aanvoelen dat een cursusweekend niet volgestouwd wordt met lezingen of andere vormen van voordrachten. Iets moet ook beklijven. En dat gebeurt in rust. Kon mooi even bijkomen in de tent. Er was zo ook nog ruimte voor de social talk.

De zondag was er weer keuze uit kookles of familieconstellaties. De kookles had ik al gehad, dus moest ik nu even kijken hoe Mia Macke en haar collega Erna Görtzen de families in elkaar zette.

Het is eigenlijk een mooi systeem. Je hebt als mens een diepliggend probleem, waarvan hoogstwaarschijnlijk de bron ligt in de familie. Zonder jouw eigen familie schade aan te doen, neem je daartoe mensen uit de kring als plaatsvervanger die dan door heldere vraagstellingen van Mia en Erna heel helder en mooi het probleem kunnen openbaren. Een aanrader, ook voor een volgende keer.

De avond zou mij een wereldpremière geven. Ik had Hans van den Hoed nog nooit zien optreden. Hij viel me meer dan mee. Op duidelijke en luide toon gaf hij de kern macrobiotiek voor me weer. Durf te leven en val rustig, en als je het echt goed doet, gecontroleerd, op je bek. Al voortgaande wordt de val minder en minder hard. Het was een toon die ik lang niet gehoord heb in de macrobiotiek. Wat mij vooral opviel, was de nadruk tot het gaan nuttigen van veel groente. Meer dan ik in het begin geleerd heb.

De volgende ochtend herhaalde hij min of meer zijn betoog in het vragenuurtje. MEER groente en MINDER rijst. Ik kan mij er wel iets bij voorstellen. Daarmee is de macrobiotiek nog flexibeler maar ook vaststaander geworden. Yin en yang, heh?

De camping leerde mij ook nog iets. Blijkbaar had ik mijn tentje iets te veel in de nabijheid van iemands (vlees)territorium gezet. Het commentaar hierop kon ik stilzwijgend en zonder repliek te geven aanhoren. Tien jaar geleden was er zeker ruzie of ander gescheld losgebroken. Zo´n camping is dus toch wel ergens goed voor.

Heb nog wel meer gezien, maar dat hou ik voor me. Ik wil wel weer kunnen terugkomen op deze BBQ-camping.

Martinus Jellema (woont en werkt momenteel in Noorwegen)