Skivakantie
in de Vogezen
Een
weekje relaxen in de sneeuw en de zon
Het begin van deze skivakantie was een telefoontje uit België,
van Mieke Vervecken, dat de
skivakantie, die door de
Internationale Shiatsu School zou worden
georganiseerd, niet door zou gaan dit jaar wegens te weinig belangstelling. Marion en ik hadden ons er opnieuw zeer op verheugd, gezien
onze zeer positieve ervaringen van vorige jaren, maar … helaas dus.
Enkele weken erna werden we opgebeld door Peter Termars, die net als
wij niet met bovengenoemde skivakantie meekon. Hij wilde proberen om met enkele
andere macrobioten samen alsnog op skivakantie te gaan. Wij waren meteen “in”
daarvoor. Na nog enkele telefoontjes werden ook enthousiast: Maria en Herman Verbrugge, Marjanne van der Erve
en Arrienne Verrips.
Peter vond via internet een mooi achtpersoons chalet in de Franse Vogezen in het plaatsje Gerbépal, nabij Épinal en Gerardmer. De prijs per persoon was redelijk en zo begon de
skivakantieweek voor ons zevenen op 7 februari.
Allen vonden het geweldig dat Peter als kok mee wilde gaan, omdat wij allen op die manier onze macrobiotische eetgewoontes konden blijven volgen. Marion en ik kozen ervoor om de reis in twee dagen af te leggen, met een overnachting in het fraaie stadje Thionville. Zo kwamen wij als eersten aan in het chalet en konden zo de anderen een warm onthaal bieden door thee klaar te maken, de open haard aan te steken en de meegebrachte zoete rijsttaart voor te verwarmen.
Wij zochten een kamer uit met voldoende ruimte voor mijn ochtendoefeningen. Ik had namelijk van Adelbert Nelissen, die bij mij beginnende Alzheimer had geconstateerd, naast een dieet een schema van twee uur yogaoefeningen per dag geadviseerd gekregen. Dat lijkt misschien veel, maar als je net als ik je geheugen op snelle wijze begint te verliezen heb je dat er graag voor over. En: het blijkt te werken! Mijn geheugen was inmiddels al voor het grootste deel teruggekomen en dus was ik zeer gemotiveerd om door te gaan, al deed ik de oefeningen niet zo lang als dagelijks thuis.
We hebben met zijn zevenen de tijd relaxed doorgebracht. In de ochtenden deden we het rustig aan, vertrokken naar de skipiste van Geradmer (afstand 8 km van Gerbépal) meestal rond een uur of elf. Ikzelf wandelde zoveel mogelijk in die omgeving, onder andere een mooie tocht rond het meer van Gerardmer.
Ook namen we de tijd om enkele stadjes in de omgeving te verkennen. Mooie stadjes waren met name Colmar en Munster (Frankrijk). In Colmar waren zeer fraaie Fach-huizen te bewonderen, in Munster was men bijzonder gesteld op de ooievaars, waarvoor men op een kerk en op het stadhuis meerdere nesten had gebouwd. Op de dag dat Marion en ik er waren, hadden meerdere paartjes hun nesten al bevolkt en klepperden dat het een lieve lust was.
Twee avonden organiseerden we gemeenschappelijk voor een gembercompres- en een spelletjesavond. In de ochtenden, als het die nachten gesneeuwd had, waren er de sneeuwballengevechten: heerlijk om je weer kind te voelen!
Terugkijkend op deze vakantieweek waren allen van mening dat dit soort vakantie duidelijk voor herhaling vatbaar was. We hadden zowel ontspanning als inspanning gehad, een goede huisvesting en goed eten en dat voor een redelijke prijs, wat zou je nog meer willen?
Ynze Keetlapper.
Groetjes uit ‘Gemberpal’
Een vakantie is leuk, maar een onverwachte vakantie is nog leuker.
Er zijn nog twee plaatsen over zegt Peter heb je zin om mee te gaan? Ja,
zin wel, maar gelijk doemen de bezwaren op. Mijn werk in de eerste plaats, de
financiën op de tweede, en de huiselijke gang van zaken de derde. Dapper zeg ik
resoluut nee, het kan echt niet. Peter probeert me nog over te halen door te
zeggen dat het echt heel goedkoop is. Mijn neen blijft standvastig nee. Zodra
ik de hoorn op de haak heb gelegd, begin ik te twijfelen. Een kans laten lopen?
Dat is niets voor mij. Ik bel mijn collega’s op en als zij geen bezwaar maken,
integendeel zij wensen mij een fijne tijd toe en zij willen zonder probleem van
diensten ruilen, zie ik ook geen bezwaar meer. Ik bel Peter op en vraag of de
plaats nog beschikbaar is? Ik kan mee. Gejoel en gejuich op de achtergrond. Ik
krijg er zin in. Nog een week om de dingen te kopen die nodig zijn en de
huiselijke zaken te regelen. Dan gaan we, we hebben een tussenstop gepland in Orval, waar kunnen aanschuiven voor een heerlijke lunch.
Hoe dichter we ons doel naderen, hoe banger ik word dat het wel een
vakantie zal zijn, maar geen skivakantie. Ik zie nergens sneeuw. We komen ‘s
avonds in ons huisje aan en de open haard heet ons al welkom. Marion en Ynze zijn er al. Maria
en Herman arriveren net na ons. De groep van zeven is compleet.
De volgende morgen is de verassing groot als we zien dat het gesneeuwd
heeft. Woepi …nu is het echte winterse gevoel
compleet. Na een sneeuwballen gevecht (de auto’s
moeten van hun sneeuw ontdaan worden) gaan met zijn allen de omgeving verkennen.
In Gerardmer lopen we naar het
schone meer. De zon schijnt, maar het waait hard. Bij dit ouderwetse
wintergevoel hoort een ouderwets chocomelletje met
slagroom. Na nog wat getoerd te hebben komen we voldaan thuis, waar Herman zich
op de openhaard stort en Peter de keuken induikt.
We worden heerlijk verwend met een zalige maaltijd (recepten volgen).
Heerlijk ontspannen na de maaltijd en de ditjes en
datjes, gaan we plannen maken voor de volgende dag. Skiën zal het worden. De volgende
dag staan we vroeg op en doen de strekkingen en do-in
oefeningen. Waar we allemaal dik van genieten is de ochtendpap. Het is voor mij
al een genot dat iemand een lekkere verantwoorde macrobiotische ochtendpap
maakt. Maar die van Peter is om helemaal je vingers van af te likken. Het zijn
niet de krenten, maar de maïskorrels in de pap die het um
doen.
Op de skipiste, de kinderweide wel te verstaan, gaan we met de
paddestoellift omhoog en met de ski naar benee. Ooit
heb ik een blauwe maandag les gehad, maar veel weet ik er niet meer van en ik
ben blij met Marjanne die af en toe een professioneel
klinkende opmerking maakt.
Heerlijk is de zon op het terras, waar we de meegenomen wraps eten (recept volgt). Als iedereen genoeg heeft van
het skiën en de zon achter de horizon verdwijnt, gaan we naar ons huisje. De
open haard, de zelfgemaakte après-ski gluhwein,
ervaringen delen, enthousiast plannen maken voor de volgende dag, meehelpen met
koken of de afwas zijn de ingrediënten voor een warme huiselijke avond. De
volgende dagen zien er misschien net iets anders uit, maar de ingrediënten zijn
hetzelfde. De accu wordt opgeladen en de doorstroming geactiveerd. Zo niet door
de sportactiviteiten dan toch door de gember, als compres
en - op speciaal verzoek van Ynze - royaal toegevoegd
aan de misosoep.
Saluut, Arrienne Verrips.
Recepten