Reisverslag

Maart jl. kwam er een e-mail binnen bij de dojo met de vraag of Hatsuko, Mizue of ik een okido yoga weekendseminar in Canada zouden kunnen geven. Het verzoek was afkomstig van een yogalerares die vorig jaar op de dojo de zomertraining had gedaan. Zij was zo geïnspireerd geraakt dat ze een van ons drieën (wij vormden toen de staf) wilde uitnodigen. Normaal gesproken zijn het Hatsuko of Mizue die dit soort seminars geven, maar gelukkig voor mij konden ze niet. Er was daarom geen discussie nodig: ik zou gaan. Een buitenkans, want ik was nog nooit in Canada, zelfs niet op het Amerikaanse continent geweest. Nu ik er toch heen ging vond ik een weekend wat kort. Na enig georganiseer werden het twee weekenden, in Edmonton en Calgary. Die plaatsen zeiden me in het begin helemaal niets, maar ik begreep later dat ze tegen de Rocky Mountains aanliggen, met een hele mooie ruige natuur. De midweek tussen de seminars zou ik daar doorbrengen; in elk geval mijn bergschoenen en rugzak mee!

Mentale voorbereiding

De trip was lang naar Canada. De tijd in het vliegtuig/vliegveld/vliegtuig heb ik goed gebruikt om het seminar echt helemaal goed voor te bereiden. Voor mij de eerste keer dat ik alleen een heel weekend moet lesgeven en nog wel voor yogaleraren. In mijn hoofd was ik al maanden geleden begonnen met voorbereiden, nu was het tijd om het echt op papier te zetten. Ik voelde al tijden een gezonde druk op mijn schouders: de deelnemers verwachten natuurlijk wel wat van een leraar die helemaal uit Europa komt. En mijn reis wordt betaald, en een vergoeding. Ik wilde echt mijn beste beentje voorzetten. De voorbereiding was in feite vooral mentaal: geloof in mijn eigen ervaring, mijn eigen kunnen. Ik hoef geen nieuwe dingen te doen. Mijn ervaring is groot genoeg om iets te kunnen neerzetten. Het op papier zetten van een plan is voor mij altijd een groot leermoment, het is een soort reflectie over mijn ervaringen tot nu toe, hoe kan ik die ervaringen op een heldere manier doorgeven zodat anderen er ook wat aan hebben. Ik merk dat als de druk groot is ik grote prestaties kan neerzetten. Ik heb drie jaar in de okido yoga dojo gewoond, er was altijd druk en daardoor werden er haast ongelooflijke dingen volbracht.

Eerste seminar in Edmonton

Op het vliegveld in Edmonton werd ik afgehaald door de yogalerares en haar man. In het ritje naar hun huis viel me al op hoe groot alles was, de wegen, de auto¹s, de huizen, de parken. Bij hun huis aangekomen keek ik mijn ogen uit: 4 auto¹s voor de deur, een speedboot, in huis zeeën van ruimte. Ik had heel luxe een grote eigen kamer, een badkamer en een kantoortje tot mijn beschikking. Nog even wat gegeten en gekletst, geslapen, heel vroeg wakker vanwege de jetlag en nog een hele dag alleen in dat huis om verder voor te bereiden voor het eerste seminar.

Met z¹n 25-en in een grote fitness ruimte op het universiteitscomplex. Op 2 mannen na allemaal vrouwen. De meeste hadden kinderen, een baan en gaven yogales. Gaandeweg het weekend kreeg ik een beetje door hoe het in elkaar zat in Edmonton. Deze club van voornamelijk yogaleraren was opgeleid door een 79-jarige van origine Duitse dame (uit Beieren). In de jaren zeventig was zij ooit eens zes weken in de Okido yoga dojo in Mishima geweest. En daarnaast nog in talloze Indiase yoga ashrams. Ze heeft een yogalerarenopleiding en Okido yoga is daar het dynamische onderdeel van. En in dit weekend waren die yogaleraren aanwezig die dat dynamische juist heel leuk vinden. De eerste dag was ik nog aan het aftasten, wat is hun conditie, wat kunnen ze aan. De Duitse zei tegen mij: Ronald, je kan veel zwaarder, dat kunnen ze echt, ze zijn door mij getraind (een vergelijking met een Russische, gedrongen, stevige KGB-spionne uit een of andere James Bond film kwam bij mij op). En inderdaad, op zondag verbaasde ik me over hun conditie toen we 500 x een pittige reinigingsoefening deden, voor de meesten zonder probleem.

Zondagmiddag liep het seminar af. Veel enthousiasme. Qua techniek heb ik denk ik meer ervaring dan de Duitse, die immers maar zes weken in Japan was. Ik heb geprobeerd de kracht van de variatie van Okido yoga uit te dragen. Later zei iemand me dat Okido yoga op korte termijn een groot effect heeft en de andere (=Indiase) yoga op langere termijn. Het eerste kan ik beamen, het tweede weet ik niet.

Alcohol en vlees

‘s Avonds het afscheidsdiner met mijn gastheer en -vrouw. Het hele weekend was ik niets tekort gekomen. Ze waren heel joviaal en gastvrij en ik heb samen met hun en andere gasten veel bier, wijn, Alberta beef en vers gevangen wilde zalm, spek en eieren moeten eten. Ik ben geen principiële vegetariër. Mijn basisvoeding is in balans en in die balans passen weinig dierlijke produkten. Vlees vind ik wel lekker en ik eet het bij gelegenheid: als ik uit eten ga, of als ik word uitgenodigd, of gewoon thuis. Heel soms bakt Kyoko voor mij een grote biefstuk, die deel ik dan met m¹n kinderen: de jongens lusten wel een stuk, maar niet te veel, Yuki bijna niet en Kyoko helemaal niet.

Normaal gesproken zou ik mijn conditie achteruit gaan bij zoveel vlees en alcohol, maar door de oefeningen in het seminar kon ik het snel en meer volledig verteren, zodat ik me verder prima voelde. Als ik alleen maar zit en weinig beweeg moet ik veel beter op mijn eetpatroon passen, anders krijg ik snel last. In de wereld waarin mijn gastvrouw zit is het moeilijk om iets te veranderen aan eetpatronen (haar man is van oorsprong Duitser (ook) en heeft een duidelijk Bratwurst voorkomen). Ze is wel ontzettend enthousiast over yoga. Ik denk dat ze het ook nodig heeft om enigszins nog in balans te blijven. Haar conditie is echter niet goed en gaat achteruit. Uiteindelijk zal ze ook dan ook wel iets moeten veranderen aan haar dieet. Dat ze wel weet dat haar eetpatroon niet zo geweldig voor haar is bleek uit de kast vol met voedingssupplementen die ze me vol trots liet zien. Ik denk dat ze niet een tekort aan iets heeft, maar eerder een teveel!

Ongerepte natuur in de Rockies

Maandag met de Greyhound naar Jasper, het begin van de Rockies. Onderweg eindelijk ook iets van de andere kant van al die rijkdom in Edmonton gezien: armoedige kleine huisjes, verroeste autowrakken. Van Jasper naar Banff: een indrukwekkende tocht langs gletsjers, hoge bergen, meren, bossen. Vier nachten in een jeugdhotel geslapen in Banff, uitgangspunt voor tochten, sommige georganiseerd, sommige op m¹n eentje, in de Rockies. Verbaasd over de uitgestrektheid en ongereptheid. In de Alpen ben ik gewend aan natuur doorkruist met een web aan wandelpaden, overal koeien. In de Rockies gewoon niets dan natuur en nog echt wilde dieren. Elanden, herten, maar geen beren gezien.
Ik ben maar zo¹n 80 km van Calgary af. Ik fantaseer over wonen in zo¹n stad en dan elk weekend, of vaker, de natuur, de bergen in. Ik neem me voor als de kinderen iets groter zijn ze in elk geval deelgenoot te laten zijn van dit soort piekervaringen (dat nam ik me vorig jaar ook al voor toen ik hoog in de Alpen wandelde).

Kanker verdwenen

Vrijdag naar Calgary. Ik kijk mijn ogen weer uit naar de ruimte in Canada. En de rijkdom hier in Alberta (veel mensen verdienen hun geld direkt of indirekt aan de hier ruim aanwezige olievoorraden). Calgary zelf is heel modern, opgeknapt en schoon, waarschijnlijk dankzij de laatste Olympische Winterspelen die hier werden gehouden.

’s Avonds ga ik naar mijn nieuwe gastheer en -vrouw. Totaal anders dan in het eerste weekend. Een klein huis, een 20 jaar oude auto, geen glaasje wijn, maar een gezond theetje van salie en nog meer kruiden. Er kwam een lichte teleurstelling bij me op, die evenwel in de loop van het weekend omsloeg in bewondering.

Gedurende het weekend heb ik intensief contact gehad met dit paar en hun vrienden en kennissen. Zij was al veel langer geïnteresseerd in “alternatieve” dingen, voeding, maar hij was tot voor 3 jaar een dandy, die hield van uitgaan, eten, drinken. Totdat bij hem kanker was geconstateerd (ik heb hem in het begin niet gevraagd wat voor kanker, en later is het zo stom omdat alsnog te vragen). Vanaf dat moment heeft hij zijn leven radicaal omgegooid, is alles gaan lezen over alternatieve manieren om kanker te lijf te gaan en is dat in praktijk gaan brengen. Vijf keer per week is hij naar yogales gegaan. Zijn voeding veranderd. Is in plaats van “dood” voedsel meer levend voedsel gaan eten: gekiemde groentes, kefir, kombucha, gewelde zaden en volle granen, zelf verbouwde groenten. Zijn werk veranderd. Kortom: zijn hele levensstijl veranderd (want het was immers zijn hele levensstijl die kanker heeft veroorzaakt, niet alleen voeding). Zijn kanker is verdwenen en hij voelt zich fitter dan ooit. Hij zat vroeger in het onderwijs. Ik hoop dat hij op een of andere manier zijn ervaring verder kan uitdragen dan hij nu al doet (ik werd enthousiast van zijn verhalen).

Wat mij altijd opvalt als mensen iets bijzonders hebben ontdekt voor henzelf, dat dat dan voor de hele wereld zou moeten gelden. Bij deze man ook. Sommige van zijn ontdekkingen gelden algemeen, zoals meer “levend” voedsel eten. Maar zijn uitvoering ervan bestond ‘s ochtends uit een bord vol met gewelde graanvlokken, vers fruit, gewelde noten, kefir-yoghurt, lijnolie en alfa-alfa en waarschijnlijk vergeet ik nog wat. Ik kon wel voelen dat er levende kracht in zat, maar al die yoghurt en dat fruit maakte mijn lichaam ook heel koud. Met zijn vleesverleden is dit ontbijt voor hem prima, met mijn bijna vleesloze verleden voor mij niet en al die droge ingrediënten maken mij, met mijn “herfst” constitutie, nog meer gespannen.

Tweede seminar in Calgary

De deelnemers aan het tweede seminar waren anders, hun leefstijl was anders Bij het eerste seminar ging bijna iedereen tijdens de lunch naar de Chinees, bij het tweede had bijna iedereen zijn eigen klaargemaakte (geen fastfood) eten bij zich. Nadenkend over dit contrast kon ik me een voorstelling maken van de American Dream (een gezin met kinderen, beide een goede baan, een groot huis aan een brede laan, minimaal twee auto¹s voor de deur en een welgevulde koelkast (Amerikaans model) en een stuk of wat TV¹s). Op een bepaald nivo zal dit ideaalbeeld wel bevredigend werken en ik ben dankbaar voor de gastvrijheid die ik heb genoten en de gezelligheid die hen omringde. Of was het alleen de buitenkant? Diep van binnen is er wellicht onvrede die al of niet naar buiten komt. Hoe extremer de consumptie hoe meer reactie er komt. Dankzij de Amerikaanse (Canadese) manier van leven zijn er ook tegenreacties die ons inzicht geven in wat voeding b.v. met ons doet. Ik verbaasde me over het bewustzijn wat de groep in Calgary had over voeding; sommige dingen zijn voor hen gemeengoed waar wij (in Europa) nog maar amper iets van weten. Dat werd ook duidelijk bij het laatste bezoekje dat ik aflegde in Canada: aan de natuurvoedingswinkel aldaar. Ongelooflijk wat daar alllemaal te krijgen is, ook literatuur. Ik zag daar de bekende Europese produkten liggen, en de veel grotere variëteit aan Noordamerikaanse produkten, en heel veel import van Japanse produkten.

Al met al een grootse ervaring deze Canada-trip. Ik voel me dankbaar voor alles en iedereen die dit heeft mogelijk gemaakt: de mensen in Canada voor hun organisatie en enthousiasme, de dojo voor mijn opgedane ervaring, mijn vrouw en kinderen die me 12 dagen hebben laten gaan. Intussen is de uitnodiging voor volgend jaar al weer bijna rond, misschien zelfs 4 weken. Ik vrees dat ik dan weer een najaarsweekend zal moeten missen.

Ronald Boin