Nazomerweekend 2003

Opvoeden is bemoedigen

Het inmiddels traditionele Nazomerweekend startte vrijdagavond in een volle bezetting, met heel veel kinderen. Met een thema over opvoeden & familieleven onder invloed van de sterren en de elementen.

De introductie

Op een speelse manier liet Carien Huijzer ieder met elkaar kennis maken. Zo kon ieder ontdekken wat "elkaar ontmoeten" kan inhouden: elkaars energie versterken of verzwakken. En als dat een beetje speels gebeurt, dan is dat ook werkelijk "ont-moeten", dus zonder opgelegde druk van het heilige moeten. Ook ontdekte ieder vanuit de "nine star ki" het eigen getal en bijhorende element (hout, vuur, aarde, metaal of water). Tegelijkertijd werd ook duidelijk onder welk element de ander staat.

De voorbereiding

De volgende (zaterdag)ochtend werd voortgezet in dezelfde lijn, met twee parallelle programma's.

Marion Keetlapper liet iedereen met een dynamische yoga-les ervaren hoeveel energie er vrijkomt als je je lichaam laat bewegen. Maar ook hoe sprankelend en vrolijk het leven je toelacht, als je de energie van de kinderen ook benut, terwijl je als volwassene staat af te beulen. De grote schuur van de Oki-Yoga-dojo denderde van de energie. En hoe noodzakelijk bewegen voor ons is, kwam ook weer naar voren in de slotzitting van Jan en Mieke Vervecken op zondag.

Als voorbereiding op wat Jan en Mieke zouden brengen, leek het Peter wel goed om 's ochtends alvast in een start-up les even warm te draaien. Heerlijk, zo'n last minute verzoek van Peter, maar tegen Peter zeg je geen nee, want hij doet zelf al zo veel voor de vereniging. Dus mocht ik zelf in de andere les, voor die deelnemers die behoefte hadden, proberen de kennis over de getallen en elementen van "nine star ki" wat op te frissen. Met de getallen kun je mensen makkelijk typeren en beoordelen; doch de kunst is dat dit niet afglijdt tot stereotypering en liefdeloze veroordeling.

De randvoorwaarden

Hans, Jolanda en Peter verzorgden als kookteam heerlijk energieke maaltijden, de atmosfeer zinderde spanningsvol van verwachting, de vele kinderen trokken samen op, met of zonder begeleiding van Michel en Coosje, kortom: alles was klaar voor de inbreng van Jan en Mieke.

De oefeningen

En toen begon Jan, gewoon losjes uit de pols te vertellen. Niet zo over getallen en elementen, maar meer over intuïtie en invoelend om ons heen kijken. Een boeiend palet aan gedrag:

Over dat je mensen die spontaan en creatief (maar ook heel erg energiek) bezig gaan, makkelijker kunt gaan proberen te geleiden dan ze proberen af te remmen (Hout 3,4). Dat je (over)enthousiasme niet hoeft in te dammen, maar structuur kunt bieden (Vuur 9). Dat het voor een bepaald slag mensen heel gevoelig ligt of je beloftes nakomt (Aarde 2,5,8). Dat een ander slag mensen warm gemaakt moet worden voor actie en er niet tegen kan om genegeerd te worden (Metaal 6,7). En dat je bij sommige mensen de neiging hebt om ze sterk te beschermen, maar dat die mensen daarmee niet tot ontwikkeling komen (Water 1).

En Mieke vervolgde, ook gewoon losjes, met vragen: kijk eens naar de kinderen, en probeer hun eigen soort energie vast te stellen. Of: wat zijn de twee belangrijkste voedings-adviezen, waarover heel de wereld het eens kan zijn. Vragen die je alleen kunt beantwoorden als je je verstand combineert met je gevoel.

Mieke maakte ons ook duidelijk dat opvoeden vooral bemoedigen is. Dat opvoeden ook een recht is, dat ouders hebben gekregen. Maar wel een recht waarvoor zij de kinderen mogen danken, omdat je je als ouder er zelf zo geweldig door kunt ontwikkelen

De verwerking

In een soort workshop uitwisseling, leidde Mieke ons door het thema van "waarom lopen relaties op de klippen". Daarbij werd stilgestaan bij de diverse redenen op verschillend gebied: van fysiek, emotioneel en intellectueel, tot aan sociaal en spiritueel. Kan je je voorstellen hoe je zo'n zwaar onderwerp behandeld………..?

We hebben vooral heel veel gelachen. Want Mieke en Jan schuwen niet om af en toe hun eigen relatie als voorbeeld te gebruiken. Mieke die vol creativiteit en energie de onderwerpen zo aan elkaar plakt, dat je aan Jan zijn gezicht kunt aflezen dat voor hem enige puntjes op de "i" wel gewenst zijn. En wie heeft het dan bij het rechte eind? Allebei dus. Want beider perspectief op de werkelijkheid is er één die er mag en kan zijn. Sterker nog, beide perspectieven zijn nodig om de beweging en een gezonde spanning in het leven te houden.

De ervaringen

Een ontmoeting met Jan en Mieke is voor mij telkens weer een belevenis. Zo ervaar je:

· dat ieder mens zijn eigen gelijk heeft en ook mag en kan hebben (is dit wat we bedoelen met "respect")

· dat wanneer jij vindt dat jij het toch echt het beste weet, je de ander niet persé hoeft te dwingen om jouw eigen gelijk bevestigd en erkend te krijgen

· dat humor elke tegenstelling overbrugt (want soms zijn ze het duidelijk niet eens met elkaar, maar kunnen ze er wel geslaagde grappen over maken)

· dat je met tijd en aandacht voor elkaar, een vragende en onderzoekende houding, de mooiste ontwikkeling aan jezelf bezorgt.

Kortom, een ontmoeting met veel plezier. Dan voel je het lijf en het denken weer in beweging komen en dat het overal weer gaat stromen. Met die beweging houden we in ons lichaam schoonmaak. Met een zuiver lichaam werkt de intuïtie beter en kunnen we de zaken anders bezien en beoordelen dan wanneer we vol ballast zitten.

En ja, natuurlijk is het niet altijd één groot feest en zijn er vreugden en verdrieten. Voor sommigen is deze levensweg er één van hele trage evolutie; anderen draaien in dit leven dol. En natuurlijk kan een relatie vol water en vuur stomend onder druk komen of compleet verkillen. Het troostende slotwoord in dit soort malaise was aan Jan: "er bestaan verschillen die erg moeizaam zijn te overbruggen, maar hoe je het ook wendt of keert: je wordt of heel gelukkig, of heel erg wijs"!

De afrekening of de balans?

Tot slot vond er een ledenvergadering plaats. Natuurlijk kwam daar ook even de verhouding NVVM en Kushi Instituut aan de orde, en Adelbert. Daarover zal elders inhoudelijk wel verslag worden gedaan, of ruzie worden gemaakt, net wat ieder wil.

Graag wil ik 1 bijzonderheid noemen, die me is opgevallen tijdens dit weekend: op 1 moment waren bijna alle (30?) kinderen in de dojo aan het spelen, van baby's tot 18 jarigen. Ieder met hun eigen spel, horend bij de leeftijd, van kruipend naar een balletje, tot woest rennend schansspringen met zweefduik in de kussens. Kris kras vrolijk krioelend door elkaar: maar, zonder (fysieke) botsingen, zonder verbale ruzies, zonder bazigheid, strijd of wrok.

"Opvoeden is bemoedigen", was een thema in dit weekend. Wat kunnen wij volwassenen nog veel van hen leren, zo flitste het door mijn kop.

Hijlke Huijzer.

O ja, wie schrijven er in de volgende Macrodrome allemaal een stukje over Mieke's vraag:

de belangrijkste 2 adviezen waarover heel de wereld het eens kan zijn?

Lijkt me leuk om te lezen waarover wij denken dat we het eens zijn.