Hemelvaartsweekend heeft een verbazend macrobiotisch zeilkamp gekend. Totaal verschillende mensen, uit verschillende delen van het land, met een overdosis aan onervarenheid, wat het zeilen betreft, hebben een schitterend zeilweekend ervaren. De zorg dat mensen het zeilen onder de knie moesten krijgen sloeg binnen twee dagen om in de geruststellendheid dat het wel goed zou komen.De leergierigheid, de snelheid van compressie was ongekend. De wind is je vriend en je vijand tegelijk werd keurig in de praktijk toegepast. Het leeftijdsverschil tussen de deelnemers was geen enkel probleem en elke sterke kwaliteit van de een werd afgeloefd door de zwakke kwaliteit van een ander. Het balansmodel in tegenstelling tot het poldermodel werkte geweldig. Zelfs het poepen met een schep en een rol wc-papier in de hand op weg naar een bosje, werd steeds minder gênant en door iedereen geaccepteerd. Het zeilen doet zoveel met mensen, dat het eigenlijk verplicht zou moeten zijn minimaal één week per jaar te zeilen. En daarbij niet in een keurig hotel te zitten. Het maakt oerkrachten in de mens wakker.
Martinus Jellema.
Ongelofelijk. Ik heb in vier dagen tijd leren zeilen. Ik heb voor het eerst van mijn leven geslapen op een valk in slaap gewiegd door de golven. Ik heb me thuis gevoeld bij alle mensen van de groep. Ik heb onzekerheden losgelaten en zelfs de kapiteinsrol durven innemen. Ik ben de laatste dag teruggezeild samen met Herman, van het Gaastermeer over het druk bevaren Heegermeer naar Heeg en ik ben er nog steeds trots op dat ik dat zomaar kon en deed. Volgend jaar ben ik weer van de partij, misschien zelfs wel met kinderen, en ik zou het iedereen aanraden. Neem alleen achteraf de tijd om je zeebenen weer aan land te laten wennen, ik heb namelijk nog twee dagen lopen zwalken!
Greet Harteveld.