Mijn vrouw en ik verkeren in een van de chaotischte fasen van ons leven. We zijn aan het verbouwen. Met het huis overhoop ligt ook je innerlijk overhoop. En met mijn innerlijk overhoop en haar innerlijk overhoop is het huis niet bepaald een oase van rust. Maar het is het waard. We maken een nieuwe badkamer en een nieuwe keuken.
Bij het plaatsen van een nieuwe keuken proberen we de Japanse (wind en water) inrichtingstheorieën toe te passen voor zover we die kennen. Een probleem daarbij is dat we het fornuis (vuur) tussen de gootsteen (water) en de koelkast (water) plaatsen. Water en vuur hoor je zoveel mogelijk gescheiden te houden. Maar geen nood. we gooien er gewoon een stuk hout tussen. Dat neutraliseert. Een dikke houten snijplank moet het doen. En aan de andere kant de pot met houten lepels. Op die manier moet het werken.
Om nu terug te komen op de wind en het water in verhouding tussen mevrouw De Groot (water) en ik (vuur). Wij als complementaire antagonisten (je weet wel ‘Elk nadeel heb zijn voordeel.’) kunnen wel eens wat veel wind, zeg maar storm, in relationeel opzicht ervaren. Vooral tijdens de slaap merk je de aanwezigheid van een tegenpool en dat is nadelig voor de ki of zoiets. Hierbij schiet me opeens een oud chinees spreekwoord te binnen: ‘Vuur en water op een kussen, daar moet een flink stuk hout tussen.’ Dat is makkelijk. Planken zat bij de verbouwing. Geen energetische conflicten meer in het slaapvertrek. Maar na een ondoordachte snoekduik het bed in, moest ik toegeven dat deze oplossing verre van ideaal is.
Na verdere bestudering van de wind en watermethode kwam ik erachter dat we veel subtieler te werk kunnen gaan. Ik las in Jon Sandifers nieuwste boek dat een tekening van een boom ook kan volstaan om het element hout toe te voegen. Ja, echt dat werkt ook. Hoe mag Joost weten. Maar als het maar een beetje op hout lijkt, dan moet het echt werken. Het staat er echt. Een tekening van een boom is genoeg. Maar dat maakt alles zoveel simpeler. De lepelpot kan op een praktischere plaats. Gewoon een reproductie van Karel Appel van een boom (wie het erin ziet mag zeggen wat voor boom) doet de truc. En de snijplank kan ook gewoon opgeborgen. Mijn zoon van drie had ergens drie lijnen op papier gezet, maar noemt het stellig een boom. Mijn vrouw was er niet zeker van dat dit zou werken als element hout, dus heeft ze er boom bijgeschreven en dat werkt goed.
In de slaapkamer werden we het er ook snel over eens. De plank mag eruit. We begonnen met aan een bos te denken voor het slapen gaan om onze vuur en waterkrachten in te dammen. We riepen later drie keer boom tegen elkaar voor we insliepen. Maar nu zijn we eruit en fluisteren zacht tegen elkaar voor we ons terugtrekken in onze droomwereld: Ik hout van je. En slapen vervolgens heerlijk.