Het is heel fijn om te merken dat de oproepen die wij doen in de Macro’drome voor versterking van onze organisatie door de leden opgepikt worden. Zo heeft Tanja Nooteboom uit Den Haag de ledenadministratie onlangs overgenomen van Greet, zie pag. 2, en komt zij bovendien de coördinatiegroep versterken. Zij stelt zichzelf voor op pag 15. Ons nieuw lid Hans den Hoed, uit Alkmaar, komt een paar keer de vergaderingen van de groep bijwonen en besluit dan of hij in de coördinatiegroep wil zitten. Ook Ferdinand van der Velde woont de vergaderingen bij. Als onderhouder van onze website heeft hij een belangrijke positie in de informatieverstrekking van en naar onze leden en belangstellenden van buitenaf. Het is de moeite waard om regelmatig de site te bezoeken. Ferdinand breidt de site nog wekelijks uit, recent met onder meer geluidsfragmenten van George Ohsawa en met een e-mail vraag en antwoord service op de Forum-pagina.

In dit nummer reisverslagen uit verre streken. Reeds genoemde Hans den Hoed is met zijn dochter Marga (15) in China geweest en beiden geven daarvan een impressie, op pag 11. Ikzelf was in november/december zoals bekend in de VS, met name aan de westkust, als stagaire op het Vega Study Center in Oroville, Californië, en bericht daarover op pag 5.

Aandacht ook voor de op handen zijnde en uit de schoot van de vereniging geboren activiteiten: de serie zaterdagen Begeleiding in de Macrobiotiek, die weer een aanvang neemt in een iets gewijzigde vorm, de Feng Shui studiedag met Jon Sandifer, op 1 april in Zeist, waarvan iedereen inmiddels de folders heeft ontvangen en de Zeilvierdaagse in Friesland met Hemelvaart, waarvoor nog drie plaatsen beschikbaar zijn.

In februari assisteerde ik Mieke Vervecken tijdens een kookweekend in Vremde, bij Antwerpen. Op zaterdagmiddag ging ik met haar mee naar de Open Deur Dag op de dansschool P.A.R.T.S., van de beroemde danseres/choreograaf Anne-Therese de Keersmaeckers in Brussel. Mieke heeft de leiding over het restaurant waar de meer dan 100 studenten (uit 32 landen!) dagelijks een macrobiotische lunch krijgen aangeboden. Haar man Jan Vervecken, van de Internationale Shiatsu School, geeft shiatsulessen aan deze aankomende dansers. Voor die zaterdag had Mieke een dessertbuffet gemaakt, die gretig aftrek vond onder de meer dan 400 bezoekers en studenten. Het is echt heel bijzonder dat macrobiotiek integraal onderdeel uitmaakt van deze prestigieuze opleiding. Voor enkele recepten van het dessertbuffet, zie pag 10.Veel leesplezier! Namens de coördinatiegroep

Peter Termars.

Zou je het liefst een hele andere richting te geven aan je toekomst? Als zelfstandig shiatsu- voetreflexzone- en natuurvoedingstherapeut of natuurvoedingskok kun je vorm geven aan jouw ideeën over gezondheid binnen onze samenleving. Bij het OWCR kun je vakopleidingen volgen die je scholen in deze beroepen. Enkele belangrijke kenmerken van deze opleidingen zijn:

• Opleiding op HBO-niveau

• Deeltijdstudie in de avonduren

• Opdeling van de studie in losse modules zodat je zelf je tijd in kan delen.

• Breed vakkenpakket waardoor je kennis opbouwt over diverse aangrenzende disciplines.

Ook het volgen van diverse losse modules behoort tot de mogelijkheden. Dit is een aan te raden voor bijvoorbeeld diëtisten, fysiotherapeuten of mensen die op een ander paramedisch gebied geschoold zijn. Ook therapeuten die met name op het gebied van Medische Basiskennis niet op HBO-niveau geschoold zijn en zich in verband met de op handen zijnde wetswij-zigingen willen laten bijscholen, kunnen dat bij het OWCR.

De startdata van de eerstvolgende modules zijn:

• 28 maart 2001:

• 29 maart 2001:

• 4 april 2001:

Wil je meer weten?

Kom dan naar de Open Avond op 21 februari 2001 van 19.00 tot 21.00 u in het Oost West Centrum Rotterdam op de eerste verdieping in de Groene Passage. Tel. 010 – 4135544.

Dochter van Dave Berends en Saskia Mensink uit Zwolle,

Zusje van Loki, Yuma, Adin en Datsuru.

Oost-West Centrum Rotterdam 010-4135544 Fax 010-2409555

Maart 1 Yoga 18 lessen; 1 Karma 4 lessen; 5 Vispassana Meditatie 12 lessen, EHBO Shiatsu 2 lessen; 6 Didjeridoo 5 lessen; 7 Hatha Yoga 14 lessen, 7 KI-Training beginners en gevorderden 12 lessen; 10 Buikdans Workshop 1 les, ACD 1 les, Kundalini-yoga 2 lessen;

14 Top Kok 4 lessen; 16 Moxa 3 lessen, Shantala babymassage 5 lessen, Meditatie 12 lessen; 17 Lentekoken 1 les; 21 Fly like a Butterfly; 24 Dream Catcher 2 lessen, Kinderkookles 2 lessen; 29 Vispassana Meditatie 12 lessen; 31 Aikido Workshop 1 les, Bakles 2 lessen.

April 2 Volksgeneeskunde 2 lessen; 3 Alexander Techniek 6 lessen; 5 Je Kunt Je Leven Helen 9 lessen; 6 Voetreflexologie 4 lessen; 7 Overvloed 1 les; 14 ACD 1 les; 19 Lezing Lotus&Lelie 1 les; 20 Basiscursus Magnetiseren 6 lessen; 21 Buikdans Workshop 1 les, Futon maken 1 les gratis.

Mei 2 Spiritualiteit 5 lessen; 7 ACD, Voetreflexologie 4 lessen, Shantala babymassage

5 lessen; 8 Shiatsu 5 lessen; 12 Ayur Veda Sport 1 les; 19 Feng Shui Wandeling 1 les, Workshop Natuurlijke Tandverzorging 1 les; 26 In contact met je gids 2 lessen.

020-6257513 Fax 020-6227320

Maart 5 Shiatsu massage voor vrouwen 1; 6 Natuurlijke haarverzorging les 1; 7 Koken voor Mannen kookles 1; 8 De Kunst van het Zien les 7; 10 Traditioneel Japans Koken 1, Shiatsu Massage-Intensief dag 4; 11 Workshop Feestkoken en Dineren; 12 Shiatsu massage voor vrouwen 2; 13 Natuurlijke haarverzorging les 2; 14 Beter Immumiteit kookles; 15 De kunst van het Zien les 8; 16 Terug naar emotioneel evenwicht studiedag; 17 Traditioneel Japans Koken, Workshop voor kinderen Toneel en alles er omheen en Pannekoeken bakken; 18 Vaccinaties wel of niet informatiedag; 19 Shiatsu massage les 3; 20 Do in zelfmassage les 1; 21 Reinigende voorjaarsgerechten kookles; 22 De Kunst van het Zien les 9; 24 De lekkerste lunchbox; 24 en 25 Boulimie e.a. eetstoornissen weekend; 26 Shiatsu bij nek- en hoofdpijn 1; 27 Do In zelfmassage les 2; 28 Pickles en salades kookles; 29 De Kunst van het Zien les 10; 30 Reuma Atritis en Atrose studiedag; 31 Gebak en toetjes om van te smullen, shiatsu massage dag 5.

April 2 Shiatsu massage bij nek en hoofdpijn 2; 3 Do in Zelfmassage les 3; 4 Meer gebak en toetjes; 5 De Kunst van het Zien les 11; 7 Paasgerechten kookles; 8 Workshop feestkoken en dineren; 9 Shiatsu massage bij rugklachten 1; 10 Do in Zelfmassage les 4; 11 Paasbrunch kookles; 12 De Kunst van het Zien 12; 14 Workshop voor Kinderen Breakdance en Tae-Kwondo en bakles koekjes, pizza en taart; 15 Paasbrunch; 16 Paasbrunch; 17 Do in Zelfmassage les 5; 18 Reken af met de suikerdip kookles; 19 Reken af met suikerdip lezing; 20 EHBO& natuurlijke huisapotheek studiedag; 21 Feestelijk koken voor gasten kookles, Shiatsu massage intensief dag 6; 23 Shiatsu massage bij rugklachten 2; 25 Koken voor meer energie kookles; 26 Vermoeidheid RSI burnout pijnen lezing;

Mei Voorjaarsschool Studie vakantieweken in conferentieoord "Allerdsoog" te Bakkeveen (De Friese Wouden: 28 april-4 mei Familie& Gezondheidweek; 5 April-11 mei De Kunst van het Koken (voorjaarskeuken); 28 april –11 mei Art of Life School deel 1.

14 Shiatsu massage bij vermoeidheid 1; 15 Beter zien zonder bril; 23 Koken voor mannen 2; 17 Eten drinken man vrouw lezing; 18 Feng Shui diagnose van het huis; 19 De snelle zomerkeuken 1, Workshop voor Kinderen programma op te vragen; 19 en 20 Man vrouw Sexualiteit weekend; 21 Shiatsu massage bij vermoeidheid 2; 22 Beter zien zonder bril les 2; 23 Koken voor mannen 3; 25 Feng Shui voor de living; 26 De snelle zomerkeuken kookles 2;

28 Shiatsu massage bij RSI, schouder-, pols- en elleboogprobleem; 29 Beter zien zonder bril les 3; 30 Zomer Sushi workshop kookles; 31 Genetische manipulatie lezing.

Website www. owc.be.

Maart 2-6 Pure Dance Darling Khan, Orval. 9-11 Naar de bron van het zingen Rense Ferwerda, Orval.

16-18 Grainbow Lentewandelweekend, Orval. 27-29 Leiderschap en groepsdynamica met Andre Pelgrims, Orval. 29 mrt-1 april Cicle of Life Entering the four Mysteries met Socrates en Unmado, Orval.

29 mrt-1 april Tantra Lenaleen Waiglein, Orval.

April 6-13 Loslaten door te Vasten met Wil Kouwenberg, Orval. 7-8 Wave Weekend met Saryo en Mati, Antwerpen. 8-13 Okido Yoga Zuiveringsweek met Luc Covents, Orval.

13-16 Touch Tomorrow Today creeer je toekomst nu met Eileen West, Orval. 13-16 Tai Chi Chuan met Nellie Klabbers, Orval. 27-29 De eerste kruiden ontdekken met Katrien Cocquyt, Orval. 27-29 Zingen en Shiatsu massage met Renze Ferwerda en Tom Snoek, Orval.

Mei 11-13 Feng Shui met Jon Sandifer, Antwerpen. 11-14 Ontmoeting met Boomenergien met Veerle Waterschoot. 12-13 A call to dance met Seu Rickards, Antwerpen.

Een afwisselende studiereis door de VS

Ik maakte op een zaterdagochtend in een soort derdewereldwinkel een ritueel mee met Tibetaanse monniken. Ze hadden in de tien dagen ervoor met gekleurd zand een prachtige mandala gemaakt, zie foto. Deze werd die ochtend onder grote belangstelling door de monniken vernietigd. Het zand werd bijeengeveegd en in de plaatselijke rivier teruggegeven aan de aarde. Het ritueel ging gepaard met gezang en gebeden. Het was een indrukwekkend en voor velen ook schokkend ritueel, een oefening in onthechtheid en om je te doen beseffen dat ook aan de mooiste dingen op aarde een eind komt.

Van Denver vloog ik naar Sacramento, California, om onderweg te merken dat ik mijn geldbuidel, met creditcard, bankpasjes, rijbewijs en paspoort bij Security Check in Denver had achtergelaten …. Ik had gelukkig in Nederland mijn vervoer per shuttlebus naar Oroville geregeld en betaald, dus ik kon wel naar mijn volgende bestemming gaan: het Vega Study Center voor mijn vierweekse stage bij Cornellia Aihara. Het was laat en donker toen ik aankwam op 1511 Robinson Street en op mijn aanbellen deed niemand open. Ik liep om het grote gebouw, een voormalig ziekenhuis, heen. Nergens brandde licht, alle deuren die ik probeerde waren afgesloten, behalve de laatste. Op de gang vond ik op de tast het licht en besloot na een kleine rondgang door het verlaten gebouw maar een kamer uit te kiezen. Op de grens van waken en slapen drong het aanzwellende geluid van een colonne toeterende vrachtwagens tot me door, die alles op hun weg platwalsen zoals je dat wel eens ziet in Amerikaanse speelfilms. Het geluid werd oorverdovend en ik lag verstijfd in mijn bed. Even later, toen het weer afzwakte en ik ongedeerd bleek te zijn, kon ik horen dat het een passerende goederentrein moest zijn en dat de spoorlijn zich op een steenworp afstand moest bevinden. Om kwart over vijf werd ik wakker van onmiskenbaar keukengerinkel. Ik deed het licht aan en ik wist weer waar ik was. Dan voetstappen op de gang, verbaasd gemompel en een klop op mijn deur. Er verscheen een klein vrouwtje op mijn ‘Yes’, die informeerde of ik Peter uit Holland was en wanneer en hoe ik binnen was gekomen. Dat was mijn kennismaking met Cornellia Aihara, 75 jaar, samen met haar nu drie jaar geleden overleden man Herman, oprichtster en directrice van Vega, schrijfster van vele boeken, waaronder The Do of Cooking en Natural Healing from Head to Toe en vanaf begin jaren zestig aanvoerster van de macrobiotische beweging aan de Westkust.

Cornellia Aihara

Twee keer per dag kookten we samen voor haar en haar gezin, dat wil zeggen haar zoon Jiro, die sinds Herman’s dood de manager is van Vega en dochter Marie, en voor Marc van Cauwenberghe, die de filosofie- en diagnoselessen geeft tijdens de cursusweken en weekenden, zoals: Master’s Healing Diet Cooking Intensive en Cancer and Healing. Helaas vonden de cursussen tijdens mijn verblijf geen doorgang, zodat we met ons vijven waren en bleven. Dat was wel onwerkelijk, zo’n enorm gebouw, met prachtige gastenkamers, keukens, lesruimten, studeerkamers, bibliotheek, videokamer, sauna’s en geen andere studenten. Toch heb ik het erg naar mijn zin gehad. De kooklessen met Cornellia waren zo doordesemd van haar kennis en ervaring, haar handelingen zo efficiënt en geordend. Allerlei bereidingen passeerden de revue: rijst- en noedelgerechten in diverse variaties, bereidingen van brood, pickles, seitan, soepen. Haar kelder was haar schatkamer, die stond vol met fermentatieprodukten: shoyu, miso, umeboshi. Driemaal per week gingen we de kelder in om de vaten shoyu uit verschillende jaren door te roeren: 15x in één richting, 15x in de andere richting (zie foto). Op een keer kwam er een stationcar voorrijden, afgeladen met een groot Thais gezin en biologische daikon met loof. Vlug geteld waren het er zo’n 125 stuks, zo van het land van deze Thaise

Ik maakte ook de oogst mee van de zgn. persimmon, een soort vrucht, qua uiterlijk lijkend op een tomaat. Er staan twee bomen in de tuin bij Vega, ieder met een andere soort persimmon. De ene smaakt zo al zoet en in plakjes gesneden en in de oven gedroogd zijn ze een verrukkelijke zoete vruchtenchips. De andere soort smaakt erg bitter, maar geschild en twee weken in de zon maakt ze heerlijk sappig en zoet.

De gesprekken met Marc van Cauwenberghe waren heel interessant. Als hij sprak over de macrobiotische/homeopatische dokter Mehang uit België bijvoorbeeld, die begin jaren zeventig volstrekt ten onrechte aangeklaagd werd door familieleden van overleden patiënten. De processen en de strijd tegen de media maakten van hem in een jaar een oude, verbitterde man.

Tijdens één van onze gesprekken verzuchtte ik: ‘Wat is het toch jammer dat van Ohsawa alleen zijn boeken en foto’s zijn overgebleven, ik zou zo graag zijn stem hebben willen horen.’ ‘Nou, dat kan’; zei Marc, ‘Ik heb een cassette met lezingen van hem’. Ik kon mijn oren niet geloven! De hele avond heb ik toen dat bandje afgespeeld en geluisterd naar die markante, lage, heldere stem van Ohsawa. Dat was voor mij het mooiste moment van de reis, ik kreeg een zo completer beeld van Ohsawa, door zijn stem erbij te kunnen plaatsen! Als ik nu een boek van hem lees, hoor ik zijn dictie en ritme. De cassette heb ik met veel pijn en moeite kunnen kopiëren in een muziekwinkel in Chico, een universiteitsstad vlakbij Oroville. Een gedeelte van de lezing is inmiddels door Ferdinand van der Velde op onze site gezet, met vriendelijke toestemming van Yvette Delangre, die de auteursrechten van Ohsawa beheert.

In Oroville was ook gevestigd de George Ohsawa Macrobiotic Foundation, opgericht door Herman Aihara, om het gedachtegoed van Ohsawa te behouden, waar nodig te vernieuwen en nieuwe vertalingen van zijn werken op de Engelstalige markt te brengen. In 1994 ging GOMF zelfstandig verder onder leiding van Carl Ferré. De Foundation publiceert en distribueert boeken van met name George Ohsawa en Herman en Cornellia Aihara, geeft een tweemaandelijks tijdschrift uit: Macrobiotics Today en organiseert jaarlijks het zomerkamp French Meadows in the Sierra Nevada – Tahoe National Forest (Data voor 2001: 14-22 juli, info/brochure: 00 31 1 800 232 2372). Een paar keer ben ik op bezoek geweest bij hem op zijn kantoor in 1911 Myersstreet en gesprekken gevoerd over de beste manier om macrobiotiek te communiceren. In een volgend nummer een interview met Carl, met wie ik heb afgesproken elkaar op de hoogte te houden van ontwikkelingen in onze regio’s.

Inmiddels heeft hij het kantoor in Oroville verhuisd naar de garage bij zijn huis in Chico, om niet meer dagelijks te hoeven reizen. Van aanlopend volk om ter plekke macrobiotische boeken te kopen hoeft GMOF het inderdaad niet te hebben. Alleen that Dutch guy deed dat, op mijn wandeling van de stadsbibliotheek (om via internet op de hoogte te blijven van het thuisfront) naar Vega.

Een andere bekende naam in de Amerikaanse macrobiotische wereld en eveneens woonachtig in Oroville is David Briscoe, die samen met zijn vrouw Cynthia jarenlang op Vega les heeft gegeven. Met zijn gezin van zes kinderen woont hij in zo’n typisch Amerikaans (houten) huis: als je de deur vanaf de veranda binnenkomt, sta je meteen in de huiskamer. Sinds zijn vertrek bij Vega houdt hij zich, behalve met het geven van cursussen, consulten, workshops en lezingen, onder de naam MacrobioticsAmerica bezig met het ontwikkelen van on-line jaartrainingen voor macrobiotisch counselor en kookleraar (www.macroamerica.com). Ik sprak er met hem over in het kader van een artikel voor Macro’drome, gaande weg het gesprek raakte ik zelf geïnteresseerd en in januari heb ik me ingeschreven voor de counselor training. In het volgend nummer het interview met David en mijn ervaringen met deze experimentele, nieuwe manier van studeren.

Thanksgiving op 23 november vierde ik met ons vertrouwde vijftal op Vega en ’s avonds met een kopje thee met taart bij de Briscoe’s. Het is een nationale feestdag in de VS, ter viering van de oogst en andere zegeningen in het jaar, een dag die vooral met het eten van stuffed turkey en pumpkin pie gevuld is en verder met uitbuiken op de bank. Het feest op de vierde donderdag van november kent zijn oorsprong in de herfst van 1621, toen de Gouverneur van Plymouth, William Bradford, de naburige Indianenstam uitnodigde voor een driedaags festival ter viering van de overvloedige oogst. Toen leek het nog goed te kunnen gaan tussen de oorspronkelijke bewoners en de nieuwe emigranten. In 1911 echter waren alle Indianen getemd, geknecht, in reservaten gedreven, aan besmettelijke, medegeëmigreerde ziekten bezweken of vermoord. Alle Indianen? Nee, in dat jaar kwam uit het Sierra gebergte een Indiaan gestrompeld, die zich uitgemergeld en verward aanmeldde bij de Sheriff in Oroville. Zijn taal kon niemand verstaan, ook niet de ‘gedomesticeerde’ Indianen uit de omgeving. Hij bleek de laatste ‘wilde’ Indiaan te zijn, van een stam, die leefde in de bergen en die zich nooit had overgegeven aan de blanke overheersers. Er werd in de tweede helft van de 19^e eeuw fanatiek op hen gejaagd. Ishi, zoals de man genoemd werd, overleefde de slachtingen met enkele anderen. Na 1900 werd niets meer van hen vernomen, geen spoor meer gevonden, zodat men dacht ze uitgeroeid te hebben. Ishi werd opgevangen door een Indianenkenner en directeur van het Nationaal Historisch Museum in San Fransisco. Van 1911 tot zijn dood in 1916 verbleef Ishi in dat museum als portier en leraar van zijn cultuur en werkte mee aan onderzoek naar taal en leefgewoonten van zijn stam. Hoewel hij een gigantische stap in de tijd moest zetten, van zijn traditionele, eenvoudige leven uit de ‘Oertijd’ naar het moderne, vroeg twintigste-eeuwse leven van een wereldstad, deed hij dat zonder noemenswaardige problemen. Hij bleef zichzelf en bleek een originele en filosofische kijk op de moderne mens te hebben, waar mensen die hem meemaakten zeer van onder de indruk waren. Dat getuigde onder andere Dr. Saxton Pope, die toen Ishi stierf (aan longontsteking) het volgende schreef:

Vert.: "Hij sluit een hoofdstuk in de geschiedenis af. Hij zag ons als gekunstelde kinderen, knap, maar niet wijs. Hij kende de natuur, die altijd waarachtig is. Hij bezat karakterkwaliteiten met eeuwigheidswaarde. Hij was vriendelijk en moedig en hij had zelfbeheersing. En hoewel alles van hem was afgepakt, was er geen bitterheid in zijn hart. Zijn ziel was dat van een kind, zijn geest dat van een filosoof "– Is dit niet de getuigenis van een Groot Leven?

In 1960 schreef Theadora Kroeber Ishi in two worlds, een boek over de geschiedenis van de uitroeiing en domesticatie van de Indianen, over Ishi, zijn stam, zijn leven in de oude en de nieuwe wereld. Ik vond het boek in de mooie, uitgebreide bibliotheek van Vega. Alleen al om al die bijzondere boeken waar ik niet aan toekwam, zou ik er graag nog eens terug gaan. In Oroville wordt Ishi geëerd met een zgn. mural (muurschildering) met zijn afbeelding, en een monument.

Na Thanksgiving ging ik met de Greyhound naar San Fransisco. Dat unieke bussysteem, dat de grote steden met dagelijkse ritten met elkaar verbindt en ook in kleinere steden (zoals Oroville, gelukkig) stopt, wilde ik altijd nog een keer meemaken. Ik kreeg van Cornellia heerlijke rijstballen (rijst gemengd met goma-shiso en met umeboshi) en pickles mee voor onderweg. San Fransisco is een culinaire Metropool, waar de meeste trends in exclusieve hapjes/gerechten beginnen. Ik heb me een paar dagen ondergedompeld in natuurvoedings-supermarkten en –restaurants, sushi- en juicebars en kwam boven met veel inspiratie en nieuwe ideeën. Opmerkelijk vond ik wel, dat honing en suiker als zoetmiddel eerder regel dan uitzondering was, dat had ik niet verwacht.

Na San Fransisco liep mijn bezoek aan Californië ten einde. Ik huurde een auto, voor mijn 1000 mijlenreis van Oroville naar Seattle. Het was een automaatje natuurlijk en na één blokje rondje was ik er aan gewend en begreep ik dat die Amerikanen veel beter dan wij snappen wat comfortabel autorijden inhoudt. Met Marc pikte ik een bioscoopje in de plaatselijke megabios, om nog wat met de auto te kunnen oefenen en toen was echt het moment van afscheid gekomen. Ik kreeg van Cornellia heerlijke homemade miso en umeboshi mee, om aan haar vrienden in Nederland te geven, dat heb ik gelukkig buiten de röntgenstraling van Security Check kunnen houden (wel werd elk potje opengemaakt en met enige scepsis bekeken, maar niet als verdacht of gevaarlijk aangemerkt).

O ja: over mijn verloren geldbuidel: tot mijn grote opluchting hoorde ik dat die inderdaad bij Security in Denver gevonden was, twee dagen na dat telefoontje had ik het met alles erin weer in mijn bezit.

Vasten

Ik kan jullie wel vertellen dat het zeker in eerste instantie een gevecht was. Zomaar een week betekent bij mij namelijk meestal dat ik het nogal druk heb. Kinderen halen en brengen van school, boodschappen, huishouden, oppaskinderen en lesgeven. Al snel moest ik toch op zijn minst toegeven dat de omstandigheden niet ideaal waren voor een succesvolle vastweek. Natuurlijk is het niet erg als je moeite moet doen om in een goed ‘vast’ patroon te komen, maar zoals voor alles geldt: met mate.

Elke keer als ik langs de koektrommel liep ging een gevecht aan met mezelf om geen koekje te pakken, dat kostte echter zoveel energie dat ik al na twee dagen volledig uitgeput was. Eigenlijk had ik er min of meer onbewust een taak bijgenomen die aandacht opslorpte, oftewel mijn gewone dagelijkse patroon werd helemaal niet doorbroken, alleen een beetje drukker gemaakt. Opeens realiseerde ik mij dat ik niet bezig was met het loslaten van patronen, maar met het vasthouden ervan, om mij staande te kunnen houden in mijn drukke bestaan. Vrijdagochtend kwam de omslag. Ik zag het allemaal niet meer zitten, even later belt er een vriendin op, of de kinderen ’s middags bij haar kwamen spelen……Heerlijk, kon ik naar de stad, lekker uitverkoopjes neuzen, met mijn moeder en mijn zus. Ik ben nog nooit zo verwend en……. ik kon het ontvangen. Het was heerlijk, het was een warme douche na de strijd die ik geleverd had. De week erna heb ik mezelf nog getrakteerd op twee paar schoenen, en ook dat was te gek, dat ik dat zomaar voor mezelf kon uitgeven.

Vasten is loslaten van vaste patronen. In dit geval heb ik vaste patronen losgelaten door voor mezelf dingen te ontvangen, en voor mezelf geld uit te geven. Niet dat mijn lijf geen grondige reiniging kan gebruiken in de vorm van een week zuiver en weinig eten, maar dat kan alleen maar als daar de rust, ruimte en tijd voor is, bijvoorbeeld een keer in een schoolvakantie van de kinderen. Nu gaf het bewust bezig zijn met het laten van tussendoortjes, geen gelouterd gevoel, maar een gevoel van spanning. Als zoiets je overkomt ben je op de verkeerde weg, als je je gespannen voelt ben je namelijk niet meer in staat om los te laten en dat was nu juist de bedoeling. Reden te meer om na te denken voor je gaat vasten, over hoe je wilt vasten en of je genoeg ruimte voor ontspanning hebt ingepland.

Ik ben dus na die week vasten geen kilo’s lichter, ook niet stukken gezonder, maar wel veel meer ontspannen, en dat is zeker ook wat waard!

Heel veel succes met loslaten!

Opendeurdag bij dansschool P.A.R.T.S. in Brussel

Enkele recepten willen wij jullie niet onthouden.

• Rijstcrême met nouga (voor 6 personen)

• was 2½ kop wiite rijst
• Breng aan de kook met 3x zoveel water (of half sojamelk, half water), zout vanille en kaneel
• 20 min. op zacht vuur
• Voeg 2 eetl witte amandelpasta toe
• Voeg 4 eetl rijstmalt toe en goed roeren
• Nog even op het vuur en dan warm met een ijsschep opscheppen

• Nouga

• ½ kop amandelen wassen en grof hakken
• Zachtjes roosteren
• 2 eetl rijstmalt mengen met 1 koffielepel yannoh en een snuf zout
• Even karamelliseren (verhitten) en mengen met de geroosterde amandelen

• Tahin-appelkanten (voor 8 personen)

• Breng 750 ml appelsap aan de kok samen met 30 g kanten, een snuf zout en wat citroenschil
• Als de kanten opgelost is, voeg je 3 à 4 eetl witte tahin toe
• Nog even opkoken
• Koelen tot hij stijf is
• Met de mixer opkloppen tot hij romig is
• Opdienen met een snufje instant yannoh of geroosterde notenschilfers

• Shake !!! (hier kan nooit genoeg van zijn)

• Meng een klein potje gierstamasake met zout, 2 eetl malt, 2 kop water, 1 kop appelsap en een potje frambozenconfituur
• Even mixen en klaar is Kees!
• Gebruik je diepvriesframbozen, dan heb je een heerlijke frisse drank, welgekomen na een stevige dansbeurt

Groetjes, Mieke Vervecken-Pieters

Vervolg Begeleiding Macrobiotiek

’s Avonds is er studietijd waar wordt ingegaan op wat de deelnemers bezighoudt en de nine-star-ki van de deelnemers wordt bestudeerd. Tot slot van de avond is er een gembercompres.

Programma:

Plaats: Meditatiecentrum Leven In Aandacht, Van Walbeeckstraat 66hs, Amsterdam.
De kosten van het hele programma zijn fl 55,-, inclusief diner (reductie voor leden van de NVVM),
Kookles + diner is fl 35,-, de avondmaaltijd is fl 15,- per volwassene en fl 7,50 per kind.
Het avondprogramma fl 20,-.
Voor opgave en informatie over de lessen kan je bellen naar 0343-522890 (Carien Huijzer) of 020-6179261 (Marion Dijkstra). In verband met de inkopen graag opgeven de dinsdag ervoor.

Reisverslag

De vliegreis had Marga behoorlijk uitgeput. Bij tropische temperaturen waren we de eerste dag verzeild geraakt in een kilometerslange en smerige straat zonder zijwegen. Marga op gloednieuwe schoenen lopend, kwam in het hotel aan met flinke blaren. De tweede dag gingen we met de groep op excursie naar eerst de Chinese muur en later geheel aan de andere kant van Beijing het zomerpaleis. Kortom; een dag in een gammel en bloedheet busje. ’s Avonds had ze er totaal geen zin meer in.

Daarentegen voelde ik me meteen thuis, stroomde ik over van energie en had ik zin in de reis. Toen ik haar voorstelde om het vliegtuig maar weer terug te nemen, kwam ze echter met de oplossing. Ze wilde graag verder maar niet volgens een opgelegd schema. We hebben met z’n tweeën een alternatief reisplan gemaakt. Minder steden, minder reistijd en langduriger verblijf in dorpjes. Ook hebben we het grootste gedeelte van de dagelijkse excursies geschrapt: ook in de omgeving van de hotels waar we verbleven was voor ons genoeg te doen en te zien. Marga heeft de rest van de reis genoten. Van Beijing naar Hongkong middendoor China.

We waren op pad gegaan met een behoorlijk gewicht aan voedingsmiddelen: bruine rijst, gierst, udon, soba, kuzu, umeboshi(pasta), miso, shoyu, wakame, nori, olie en zeezout. Als keukengerei hadden we een snelkookpannetje mee, twee r.v.s. mokken, sushimatjes en wat bestek. In Beijing kochten we in een staatswinkel een wokbrandertje op gaspatronen en een groentemes.

We begonnen zelf de maaltijden klaar te maken op ons brandertje in onze hotelkamer. Toen de reisorganisatie hier achter kwam, werd dit ons verboden. Later bleek ook dat de gaspatronen buiten Beijing niet verkrijgbaar waren. Hierdoor werden we gedwongen onze maaltijden in hotelkeukens klaar te maken. De eerste keer regelde Wendy dit voor ons. Ze vertelde de manager dat wanneer ze ons geen kookgelegenheid boden we in onze kamer moesten koken en dat het hotel dan waarschijnlijk zou afbranden. Deze manier heeft in China meestal resultaat, maar we vonden de aanpak niet zo sympathiek. Hierna regelden we het zelf. We vroegen helemaal niets. We liepen met pannen en voedsel de keuken in en gebaarden dat we vuur nodig hadden. Deze manier bleek net zo effectief. Wanneer je vriendelijk vraagt hoor je altijd nee, maar wanneer je gewoon doet, houdt niemand je tegen, zolang je maar vriendelijk blijft lachen, ze niet in de weg loopt en een fooi als beloning geeft.

Dit zelf koken had als voordeel dat we meteen contact hadden met Chinezen. We werden op alle manieren geholpen en kregen van alles aangeboden. Ook konden we zien hoe overal in de hotels het eten bereid werd. Een Chinese brander die wij hier kennen wordt ook wel gebruikt, maar meestel wordt er gewokt op ovens. Uit grote ronde gaten aan de bovenkant van de ovens komen loeiende vlammen van meer dan een meter hoog. Door het gebruik van veel olie vliegt regelmatig de vlam in de pan. Ook stomen in rieten manden, opnieuw op de wok, is een veelgebruikte bereidingswijze. Knoedels, vis en vleesgerechten worden behalve in de wok ook vaak in bouillon klaargemaakt. Vaak worden hiervoor aardewerken potten gebruikt. Dit zijn dan de kleinste pannen die er in de keuken aanwezig zijn. Rijst wordt meestal in elektrische kokers klaargemaakt. We waren dan ook heel blij met ons snelkookpannetje, al was het een hele toer om te zorgen dat de boel niet explodeerde. Een klein pitje, daar hebben ze nog nooit van gehoord.

De mensen

Van de Chinese bevolking hebben we een heel positieve indruk overgehouden. Wanneer je zelf positief, beleefd en flexibel blijft, zul je met geen enkele Chinees problemen hebben. Het is ons in ieder geval niet gelukt. Zowel in de steden als op het platteland hebben we enkel positieve ervaringen opgedaan. Ook hadden we totaal geen last van mensen die ons financieel probeerden te belazeren. In tegendeel, een taxichauffeur die het restaurant niet kon vinden waar we graag naar toe wilden weigerde betaling.

Zoals ik al eerder schreef, voedsel is de beste manier om in contact komen met de bevolking op de markt en in de keuken leer je Chinezen kennen zoals ze zich alledaags gedragen. Wordt er feest gevierd laat dan niet na om te gaan zingen! Marga houdt net als de Chinezen erg van zingen. Dit sloeg geweldig aan. Ze kreeg zelfs mij zo ver om op het podium te gaan staan. Daar ik niet van karaoke houd deed ik het zonder televisie en zonder microfoon gewoon uit volle borst.

Er zijn niet veel Chinezen die meer Engelse woorden kennen dan ze nodig hebben om hun waren en diensten aan toeristen te kunnen aanbieden. Meestal heb je de meeste kans bij studenten. In het zuiden van China in Yangshuo ontmoetten we een student in een park, die ons uitnodigde om een les te komen geven op de school waar hij studeerde. Samen met Marga en een medereizigster hebben we een ochtend in het Engels geconverseerd met studenten. De uitspraak van het Engels is voor hen niet zo eenvoudig. Zelfs de leraren praten vaak nog gebrekkiger Engels dan ik zelf doe.

De Chinezen zijn een heel actief volk. Het volk is net zo bruisend als de manier waarop ze hun voedsel bereiden. Dag en nacht zijn ze in de weer. De mensen komen flexibel over, zowel qua lichaam als geest. Maar het meest viel mij op dat mensen gewoon ongegeneerd naar je kijken, iets wat ik ook graag doe. In Nederland kijken mensen onmiddellijk een andere kant op of laten blijken dat ze zich bekeken voelen. In China kun je rustig naar iemand kijken, ze kijken rustig terug, zelfs al is het een bloedmooie vrouw.

Na even wennen voelde ik me in China, ongelooflijk op mijn gemak.

Cultuur

In China is iets heel erg oud, heel erg krakkemikkig of heel modern. Vooral in de grote steden is de tegenstelling vaak enorm. Wolkenkrabbers reizen omhoog in de achtertuin van de meest armoedige hutjes. Oude tempels worden omgeven door moderne industriewijken. De bekende bezienswaardigheden vallen over het algemeen tegen. Het is er bloedheet, overbevolkt en vaak vervallen. In het begin wel leuk maar al snel vervelend is dat alle Chinese kinderen samen met jou op de foto willen.

Wij hebben het meest plezier gehad van het bezoeken van kleinere tempels en pagodes. Hier vind je vaak nog rust en zie je de mooiste dingen. In een tempeltje werden door een monnik prachtige rolschilderingen gemaakt, een ander tempeltje waren ze aan het restaureren, zodat we konden zien hoe kunstenaars aan de gang waren met bouwen, beeldhouwen en schilderen. In Shibaoshan vonden we tempeltjes die in de rotsen gebouwd waren of ertegenaan geplakt leken te zijn. Tempeltjes zijn overal door China in alle soorten en maten. In tegenstelling tot de pagodes die we hier en daar tegenkwamen en die alle grauw waren zijn de tempels zonder uitzondering zeer bont en kleurrijk.

In de dorpen zijn de meeste huizen opgetrokken van hout of leem. Vooral lemen hutjes hebben we overal op onze reis gezien. Afhankelijk van de leemsoort in de omgeving zie je dorpen kompleet uitgevoerd in licht terra. Andere dorpen hebben een rode kleur. Als dragende constructie wordt veelal ruw hout gebruikt. Stammen worden op ingenieuze wijze met elkaar verbonden en op eenvoudige wijze wordt er soms snijwerk in aangebracht. De daken worden belegd met pannen. De Chinezen gebruiken een brede holle onderpan en een smalle bolle bovenpan. De daken lopen glooiend af en zijn aan de uiteinden versierd.

De natuur in China is overweldigend. In dit enorme land kom je een enorm gevarieerd landschap tegen. Natuur en cultuur gaan in elkaar over. Beboste bergen vloeien over in lappendekens landbouwgrond met een variatie aan groente, dan volgt de maïs en tenslotte de rijstvelden die weg lijken te vloeien in het meer. We zagen kloven met donderende rivieren, bergweiden op de Tibetaanse hoogvlakte die een groter bloemenrijkdom kenden dan ik ooit in de Alpen heb gevonden. Bergen die uit het landschap oprijzen als gigantische menhirs (Stonehenge voor reuzen). Traag stromende rivieren met prachtige bamboes aan de oevers door het land van Moeder Aarde.

Al deze rijkdom en afwisseling lijkt één ding gemeen te hebben: alles bruist van energie. Automatisch wordt je net zo actief als de Chinezen zelf.

Hongkong was voor ons de springplank naar huis. Na alles wat we gezien hadden was het nauwelijks indrukwekkend meer. Hongkong viel me trouwens ook niet tegen. Wolkenkrabbers worden afgewisseld met parken en stukjes gecultiveerde natuur en uitzicht over het water. Ook hier is redelijke balans tussen natuur en cultuur.

Hongkong bruist zoals China. Nu echter in een harington. Wat je in een maand in China uitspaart geef je hier in een dag uit. Gelukkig bleven we niet langer, zodat we nog redelijk binnen ons budget bleven.

Terug in Nederland was Marga niet meer te houden. Ze had er meteen weer zin in. Ik had moeite om op gang te komen zoals Marga aan het begin van de reis.

Expositie in Japans Cultureel Centrum Amsterdam

Het begint met stokjes en als je niet oppast stapelen de prachtige schaaltjes, kommetjes, lepels, sake setjes, bordjes, onderleggers, kopjes en theekannetjes zich op. Als je macrobiotisch eet dan eet je snel met stokjes. Je wilt het leren, een mooi soepkommetje met lepeltje is ook aangenaam om je misosoep prettig op te lepelen. De speciaalzaken die typisch Japanse keramiek van mooie kwaliteit verkopen zijn in veel steden aanwezig.

Het Japans Cultureel Centrum in Amsterdam, gelegen in het centrum, in de buurt van Magna Plaza en de Dam heeft veel meer te bieden als je wilt kennismaken met de Japanse cultuur.

Momenteel is er een expositie van Japanse hedendaagse en traditionele keramiek en textiel.

Naast sierkeramiek zijn er diverse soorten gebruikskeramiek, zoals schalen, theekommen, borden en vazen, van de hand van Japanse en Nederlandse kunstenaars en pottenbakkers te bezichtigen. In combinatie met textiel vormen deze op Japans geïnspireerde tafelarrangementen. Zowel de keramiek als het textiel zijn bedoeld voor de verkoop maar je kunt vrijblijvend een bezoekje brengen. Het zijn bijzondere aardige mensen die ook even de tijd nemen om je te begeleiden. De expositie is bijzonder, een prachtige kwaliteit van kleurrijk keramiek en textiel en de toegang is ook nog gratis.

Als je van het bijzondere hebt genoten kun je rondkijken in het Japanse winkeltje. Wat opvalt is dat de prijzen geheel anders zijn dan die van de voorwerpen bij de expositie. Het is allemaal redelijk betaalbaar in het winkeltje en er is altijd wel een kleine opruiming. Alle artikelen in het winkeltje komen rechtstreeks uit Japan en het is een genot om het te zien. Natuurlijk ook weer stokjes, kommetjes, schaaltjes, kannetjes, lepels etc, maar ook boeken, lampjes, kledij, wandbekledingen en in zeer beperkte mate voedsel.

Als je echt de smaak te pakken hebt en je budget is ruim dan kun je jezelf uitgebreid laten informeren over het land en vervolgens een mooie reis boeken. Dit in het pand naast het winkeltje.

Wil je de Japanse taal leren, het schilderen van Japanse karakters, vergaderen in een Japanse ruimte, een theeceremonie, een sushi of tempura kookworkshop volgen of met Japanse vegetarische gerechten kennismaken dan is dat allemaal mogelijk.

Kortom woon je in de stad of ben je op bezoek, dan is het de moeite waard om een bezoekje te brengen aan Het Japans Cultureel Centrum.

Het Japans Cultureel Centrum

Nieuwezijds Voorburgwal 177

1012 RK Amsterdam

Tel 020-6279736

De expostie di t/m vrij 12.00-17.30 uur

Het Japanse Winkeltje di t/m za 9.30-18.00 uur

Zo en ma 13.00-18.00 uur.

Veel plezier toegewenst.

Tanja stelt zich voor

Vanaf februari heb ik de taak van de ledenadministratie van Greet Harteveld overgenomen.

Ik zag een oproep hiervoor in Macro'drome staan en dacht hierop ga ik reageren. Ik ben nu 5 jaar 'macrobioot' , heb de studie Art of Life gedaan bij het Kushi Instituut en ik volg nog steeds cursussen m.b.t. de macrobiotiek. Op dit moment doe ik de beroepsopleiding Shiatsu bij de Nederlandsche School voor Klassieke Shiatsu opgericht door Alan Nash in Den Haag. Ik woon en werk in Den Haag. Ik ben parlementair informatiespecialist bij de Tweede Kamer en hou me vooral bezig met Europese wet- en regelgeving . Zo langzamerhand, na 5 jaar "rijst kauwen", wil ik me ook in mijn werk meer bezighouden met macrobiotiek. De eerste contacten met de chef-kok van het bedrijfsrestaurant van de Tweede Kamer zijn al gelegd. De ledenadministratie bijhouden van de NVVM is weer een volgende stap!

Mijn opa

Mijn opa is overleden, 96 jaar oud.

Ik sprak wel eens met opa over macrobiotisch voedsel. Granen, groentes, peulvruchten, het klonk hem allemaal wel gezond, maar dat ik kapucijners zonder spek at, dat vond hij toch maar niks!

Opa had zo zijn eigen manieren om gezond te blijven. Hij verbouwde zelf z’n groentes en bakte zelf z’n brood, zonder vast recept, "ik gooi er gewoon lekker wat grofs doorheen, dat heeft veel bouwstenen".

Niks werd zomaar weggegooid, iets waar een ander een voedselvergiftiging aan overhield, kwam bij opa gewoon op tafel. Schimmel werd van ’t brood afgesneden en als de soep er dubieus uitzag, ging de kook erover en ’t smaakte hem nog prima.

Een stevige sigaar en een borrel toe, opa’s geheim om bijna een eeuw oud te worden.

(en wie ben ik om daar iets tegenin te brengen?)

Een dagje catering

Zaterdagochtend een uur of half elf. Nog even gauw een kopje koffie, want opa komt zo om ons naar Amsterdam te brengen. M’n kinderen, Claudio 11, Joana 9, Ricardo 6 en Marisa 6, kunnen bijna niet wachten, want vandaag worden er lekkere hapjes gemaakt.

Onderweg in de auto wordt er vergaderd op de achterbank, "ik ga sushi maken", "jaaa, ik ook", "nee, liever zo’n notenreepje, of taart!"

In Amsterdam belanden we middenin de Dappermarkt, ben ik lang niet geweest en heb de neiging om uit te stappen, maar krijg natuurlijk geen kans van opa, "je hebt toch om 12 uur afgesproken?"

Even verder zoeken en dan staan we bij Peter op de stoep. M’n kinderen verkennen meteen ’t hele huis, ik maar denken dat ik ze wel aardig opgevoed heb!

Lekker kopje thee voordat we aan de slag gaan, niet tot ieder’s plezier overigens, "gaan we nou eindelijk lekkere hapjes maken?" Maar goed, even later staat Joana dan toch in de keuken sushi te maken en Ricardo mengt de nootjes voor de zoete hap. "Leuk hè mam?" Mam vindt ’t allemaal prachtig, als ze straks ook maar wat lekkers voorgeschoteld krijgt!

Appels schillen met de appelschilmachine, dat is pas echt leuk, "hadden we dat maar thuis".

En natuurlijk het seal-apparaat, zelfs Claudio’s huissleutel wordt ingeseald.

De sushi smaakt prima, "mag je thuis ook eens doen, Joana", en de muffins en rijstsnacks zijn ook zeker voor herhaling vatbaar.

Als iedereen genoeg gesnoept heeft, wordt er nog even flink gekeet voor we weer naar huis gaan.

Gezellig dagje, we hebben ons ogen uitgekeken in Peter’s keuken, en in de namiddag bellen we opa weer op voor de terugreis, ideaal zo’n opa!

(en zo’n Peter, die z’n vrije dag opgeofferd heeft!).

• Wie heeft informatie over en/of ervaring in, de Bhoeddistische gemeenschap Plumvillage van Thich Nhat Hanh?

Reacties gaarne naar:

Marly Vedonck, Verfmolenstraat 13, 1333 AS Almere buiten. Tel: 036 5327721

Opm: Op pag. 8 vind je informatie over Thich Nhat Hanh, met de contactpersoon in Nederland, Evelien Beumkes.

Het Gevoel van Martinus Jellema

Als ik een groot aantal mensen binnen de macrobiotische maatschappij beschouw en mijzelf in ontwikkeling daarbinnen beschouw dan mis ik iets. Dat iets is gevoel. Gewoon gevoel. Wat is dat dan. Gevoel is in ieder geval geen verstand, geen ratio. Gevoel zit niet in je hoofd, het wordt daar misschien wel vertaald en uitgelegd, maar, wat ik ervaar, over je hele lichaam. Het zit in je buik, maag, darmen, longen en zo, maar ook in of op de neus, of in de benen. Het lijkt, zo ervaar ik het tenminste, op een alwetend iets. En dan lijkt het wel of de hersenen met de eer ervandoor gaat. In de macrobiotiek wordt je streng bekeken als je te hard lacht, huilt, vloekt en ga nog maar even door. Want dan heb je problemen met....

Dan denk ik dat ik een waardeloze macrobioot ben. Ik heb, ondanks de crises in mijn leven veel plezier, verdriet en scheld als de gekte. Ik laat dat mijzelf allemaal gebeuren. Het leven is er veel, veel dieper op geworden. Als ik bijvoorbeeld mijn hoofd redelijk stoot, dus op een manier dat je nog net niet hoeft te schreeuwen van de pijn, dan raas en vloek ik het uit. Een ander zou wel zeggen, overdrijf je niet een beetje? Ja, dat doe ik ook. Maar de pijn is dan het snelste over en het snelste vergeten. (Door mijn werk als tandarts heb ik gezien dat de mensen heel veel pijn naar binnen opslaan en dat het als een echo tijdenlang in het lichaam rondcirkelt.) Dus schreeuw het uit!

Gevoel, veel mensen hebben het weggestopt, afgeleerd als iets wat je in verlegenheid kan brengen, omdat de ouders, de maatschappij het als onwenselijk, misschien wel bedreigend, zagen. Als kind leer je dat gedrag wat voor je zelf het meeste rendement op levert. Als huilen tot aandacht leidt, of andere kadootjes, dan leer je een huilebalk te worden. Als je als kind leert dat je met vechten en slaan alles kan bereiken dan wordt je een vechtersbaas. En als je stil en stiekem de zaken voor elkaar krijgt dan word je een stiekemerd. Ik was ook een van deze drie. Echter, sinds kort is die code doorbroken, en bij mijn gevoel, mijn eigen ik terechtgekomen. En die is hartstikke leuk. Vandaar dat ik ook veel meer lol in mijn leven ervaar. Wat kan dat gevoel? Heel veel. Gevoel is niet bang, angstig. Gevoel doet gewoon. Mijn gevoel zegt me dat mijn beroep wel leuk is maar dat ik veel meer kan, meer talenten heb en dat die door het uitoefenen van mijn beroep ondergesneeuwd raakt. Mijn gevoel kent een heel andere waarde aan het geld toe.. Mijn gevoel laat veel sneller andere mensen begrijpen. Mijn gevoel voorspelt het weer veel beter dan Piet Paulusma of Meteoconsult. Mijn gevoel weet ook wat goed is om te genezen. Van dat laatste heb ik iets aardigs ervaren. Op een donderdagmiddag kreeg ik opeens erge last van mijn ogen. Op zich niet erg, maar wel vreselijk onhandig als je moet autorijden. Gelukkig is de A7 erg breed, vooruitkomen doe je wel. Maar in de route ligt ook de Wâldwei en daar kun je in de spitstijd niet erg veel ruimte innemen. Dan raakt de auto iets te veel van beschadigd. En dat is natuurlijk echt zonde! Ik besloot toch maar een parkeerplaats op te zoeken en een kompres van paardebloem op mijn ogen te drukken. Want paardebloem groeit overal en altijd en het is een sterk geneeskrachtig middel. Zo heb ik dat geleerd en ervaren. Zit keurig in mijn hoofd hè!? Ik doe de autodeur open en zie echt pal onder mijn deur pontificaal de smalle weegbree staan. Het kon niet missen. Mijn gevoel zei: "Dit moet je gebruiken!" Mijn verstand zei: "Geen flauwekul, paardebloemblad!". Mijn verstand won het en ik zocht en vond paardebloemblad.

Het werkte voor geen meter, sterker nog, de ogen werden er nog beroerder van. Dank je wel verstand. Ik ging terug naar de smalle weegbree. Pakte een paar blaadjes, kneusde het en legde op mijn oogleden. Het werkte! Nadat ik dit een kwartier had laten inwerken kon ik mijn weg vervolgen, ook over de linke Wâldwei. Gevoel is een krachtig fenomeen. Verliefd zijn doe je ook niet met verstand. Of iets wat je mooi of lelijk vindt. Ik snap wel dat bepaalde vormen van voeding de kijk op de wereld beïnvloedt. Dat is voor een ieder te begrijpen. Er is nogal wat verschil in het beschouwen van de Nachtwacht van Rembrandt met een krat pils achter de kiezen of dat je nuchter bent. Maar desondanks dat gegeven, ben ik dolblij als ik door iets geraakt word, of met een friesisme, erdoor in de besnijing raak. Dan pakt het leven je op en gooit het verstand aan de kant. Gevoel is een krachtige drijfveer en ik sta er meer en meer voor open. Volgens mij zou binnen de macrobiotiek wel wat meer aandacht aangegeven mogen worden. Ik keur de ratio, het verstand niet af, maar net als de lessen in de macrobiotiek ons laat leren is het de kunst van het combineren het hoogste goed. Het verstand hebben we hier in het westen al goed ontwikkeld. Nu het gevoel nog. De sprookjes van Grimm worden dan werkelijkheid.

ZEILKAMP 23 – 26 mei 2001

Ppffffff, werd het toch nog even spannend. Op 3 januari wou ik even drie boten huren. Eerste bedrijf: "Nee meneer, ze zijn voor het weekend waarin Hemelvaart valt, allemaal al verhuurd. We kunnen U wel op een wachtlijst plaatsen".

Dan slaat de schrik je wel even om het hart. Gelukkig had het tweede bedrijf nog net drie boten beschikbaar. Gelijk dus aan de ketting laten leggen. Met andere woorden, het zeilen rondom Hemelvaart gaat door en er zijn nog maximaal 3 plaatsen beschikbaar Opgave: zie bon in Macro’drome 52. Zijn er nog meer mensen (buiten die 3) die mee willen zeilen dan mogen die zelf voor een boot zorgen. (Met wat geluk ...) Het belooft een aardig weekend te worden. Er is al muziek (gitaar) en twee multiculturele stemmen. Er worden sowieso 4 zeilwedstrijden gehouden om de FENG-SHUI BOKAAL. Hierbij heeft de winnaar het meest vaak in de winnende boot gezeten, of je nu kan zeilen of niet. Mochten er meerdere eindwinnaars zijn, dan wordt op ultieme feng-shui wijze beslist wie de (wissel?)beker mee naar huis mag nemen. Voor jullie organisatie: Op woensdag 23 mei vanaf 18.00 uur hebben we de boten tot onze beschikking. Begin mei worden aan alle deelnemers de noodzakelijke gegevens opgestuurd.

Tot zeilens, Martinus Jellema

IMA in verandering: kwaliteit wint van kwantiteit

Zelf heb nu zes keer de Assembly meebeleefd en kan dus alleen spreken van de ontwikkeling van deze periode. Zes jaar geleden waren we met ze allen in het toenmalige centrum Ignoramus in As in België. En het centrum was toen afgeladen met mensen. In die bijeenkomst waar ik onwennig binnenkwam werd van de vroege ochtend tot de late avond gedacht en gepraat. Het werken aan een handboek en protocollen stond centraal naast de verschillende werkgroepen. In die werkgroepen werd nagedacht over een Europese Macrobiotische Associatie, over contacten, bijvoorbeeld met de verzekeringswereld en over het uitwerken van één uniforme folder over macrobiotiek.

Het handboek heeft de laatste jaren zijn diensten bewezen en de werkgroepen kwamen tot resultaten. Ook deed het ‘Committee of Spirit’ zijn intrede en dat resulteerde in wat meer evenwicht rond de werkmethode ‘denken en praten’. Er werd ruimte gemaakt voor korte meditatie, massage, lijfwerk, zang, dans, ontmoeting. Kleine voorzichtige stapjes weliswaar, maar het bracht mijn inziens een betere kwaliteit van samenzijn.

In de afgelopen zes jaar zag ik steeds een vaste kern mensen terug, naast nieuwe gezichten. De bezetting fluctueerde met de plaats van samenzijn en naar het leek ook andere invloeden, zoals bijvoorbeeld al eerder dat jaar gehouden Europese bijeenkomsten met Kushi. Doch dat zullen zeker niet de enige redenen geweest zijn. Zeker de laatste drie jaar was er een versnelde terugloop van deelnemers waar te nemen. Er ontstond onrust, niet altijd was er de optimale communicatie, gestelde doelen werden niet altijd gehaald en dat was en is voor sommigen frustrerend. Zo ook de tegenstelling tussen de intensiteit van het samenzijn en daarnaast de bijna onmogelijk te voorkomen vervlakking gedurende het jaar.

Dit jaar resulteerde dit in een wel heel kleine groep van twaalf deelnemers. In eerste instantie was er dan ook teleurstelling alom. En even zag het ernaar uit dat we zouden wegzakken in vragen als waarom, etc., etc. Maar hier komt de yin/yang beweging weer om de hoek kijken. Deze extreem kleine groep zag zich uitgenodigd tot zelfreflectie en vernieuwing. Nieuwe deelnemers met nieuwe ideeën stonden op. We hebben de uitdaging opgepakt en zijn uitgegaan van wat er nu is. Met vragen als: wat is het ons waard. We hebben een inventarisatie gemaakt en samen met Heleen (Zweden) een

agenda gemaakt op een zeer eigen-

tijdse manier, uitgaande van wat er nu bij ons leefde. Dat betekende dat behalve dat we ons werk in de werkgroepen zouden voortzetten er tijd moest zijn voor wat we nu beleven in onze beweging. Zo werd er dit keer geoefend in niet alleen praten vanuit ons hoofd, maar ook contact te maken met ons voelen en ons hart.

Daarnaast nam Rik (België) ons mee om het onderwerp zelfreflectie verder uit te diepen. Nam Jaques (Frankrijk) ons mee terug naar de macrobiotische bron. Gaf Frans (België) ons de waardevolle beleving van Seiki en kon ikzelf aandacht vragen voor andere vormen van lesgeven. Dat is ook toegepast en zo hebben we een mandala getekend van de vijf transformaties.

Deze bijeenkomst van een kleine werkgroep was belangrijk. Ik durf te zeggen dat kwaliteit heeft gewonnen van kwantiteit. Er werd niet alleen over ‘zaken’ gepraat, maar een eerste aanzet gegeven tot ervaren en voelen.

Dit zijn slechts impressies, ik kan iedereen die echt actief en voor langere tijd bij macrobiotiek is betrokken slechts aanraden in oktober 4 dagen vrij te maken en het zelf te beleven. IMA-2001 is waarschijnlijk in Duitsland of Portugal. In het najaar hoor je er meer van! Groeten van Wil Kouwenberg.

KOOKOPLEIDING

Lentekoken: verschillende granen en groentengerechten, lichte kookstijlen (stomen, snel sauteren, lichte

pikkels …) *Koken voor de verschillende leden van het gezin. * Lunchboxes: wat neem je mee naar je werk? Lunchboxes voor kinderen, kinderfeestjes * Diagnose en Zelfdiagnose, bespreking van de verschillende stelsels en hun werking: spijsverterings-, zenuw- en circulatiestelsel en hun correlaties met gelaat en lichaamsdelen. * Vrienden op bezoek: hoe voor hen koken, samenstellen van een maaltijd. | De heerlijkste taarten en gebak. *

De medicinale werking van shitake, lotus en kuzu.

Zomerse gerechten: hoe je ingrediënten kiezen en je kookstijlen aanpassen. * Verfrissende desserts en drinks. * Koken voor je eigen condities: hoe omgaan met het verlangen naar zoet, gebak, zuivel, vlees en olie. * Hoe je voedsel kiezen naar gelang de situatie. * Op reis gaan: hoe maak je balans? * Klassificatie van voedsel (effect op het lichaam, smaken, energetische richting) * De 5 transformaties in voeding: bereidingswijzen, smaken en polariteit. * De relatie tussen voedsel, ademhaling, houding en spirit, hoe ondersteunen zij elkaar?

15 juli tot 4 augustus te Antwerpen (linkeroever)

- eerste week: basiscursus. Kosten fl 888,- (6 dagen, alles inbegrepen)

• tweede en derde week: meridiaanstudie

• Koken, yoga, yin-yang studie, shiatsu, gembercompressen

• Praktische toepassing van je kennis: alle kookstijlen, feestmenu’s met elke dag 2 uur filosofie/diagnose

Een macrobiotische skivakantie in Ramsau

Na aankomst en de toewijzing van de kamers staat een heerlijke maaltijd klaar.

Zij die willen kunnen daarna meteen gaan skiën of langlaufen. De meeste van ons moeten eerst nog de ski’s huren alvorens ze op pad kunnen. Skileraren zijn met de groep meegekomen.

Het gezelschap van ongeveer 70 deelnemers bestaat uit Belgen en Nederlanders en dit blijkt ieder jaar weer uitstekend samen te gaan.

Iedereen heeft al gekozen op welke manier men de week zal doorbrengen: alpine skiën, langlaufen of wandelen of een combinatie daarvan. Ikzelf ging bijvoorbeeld de hele week wandelen, waarbij een wisselende groep met mij meeging. Mogelijkheden tot wandelen zijn er volop. Dicht bij het hotel beginnen rustige wegen en stille bospaden. Vooral die bospaden zijn heerlijk rustig en elke dag kan een andere route worden genomen. Wij stopten telkens om koffie/thee te drinken, te lunchen en later weer thee te drinken. We worden daartoe aangemoedigd door het vrij grote aantal fraaie houten eet- en drinkgelegenheden, waar het goed toeven is en waar meestal redelijke prijzen worden gerekend. De wandelgroep genoot volop van de ontspannen wijze waarop werd gewandeld. Ik geniet er zelf heel erg van en kom altijd heel relaxed weer van zo’n wandelvakantie thuis.

Marion gaf er de voorkeur aan om drie dagen te alpine skiën en de rest van de week te wandelen. Zij geniet ook erg van alle verschillende pistes in de buurt en om daar met een groep in de ochtend les te krijgen en in de middag vrij te skiën. Daarnaast vond zij het fijn ook zoveel mogelijk van de omgeving te zien.

Alle drie de groepen kwamen goed aan hun trekken: de wandelpaden en de langlaufloipes beginnen vlak bij het hotel, terwijl voor de alpine skiërs de bus de hele week bij ons bleef om hen heen en weer naar en van de pistes te brengen. Voor ons beiden geldt feitelijk dat we zo graag meegaan wegens een aantal plezierige omstandigheden tijdens zo’n week: in de allereerste plaats de goede sfeer en het feit dat er zoveel mogelijk op basis van macrobiotische principes wordt gekookt. De hele kookploeg leverde ook deze keer weer heerlijke maaltijden af!

De dagindeling was ongeveer: ontbijt om 8 uur (na de ochtend-yoga voor de liefhebbers), met misosoep en granen-groenten-pap. Lunchpakket (brood, rijstballen of een combinatie van beide) + fruit + snack meenemen. Om vijf uur kwamen de meeste van ons weer thuis en dan stond er een après-ski-drank klaar op basis van amesake, appel en gember.

De meeste avonden werd les gegeven op een luchtige manier. Onderwerpen kunnen zijn:

macrobiotiek voor beginners, feng shui, nine-star-ki of shiatsu-avond.

Vrijdagavond: feestavond met sketches (voor wie dat wil doen) en feestmaaltijd.

Veel te snel komt dan weer de zaterdag, waarbij overdag nog van alles kan worden gedaan. De bus vertrekt weer om 5 uur in de middag om ongeveer 6 uur de volgende ochtend weer bij het station Antwerpen-Berchem aan te komen. Na het afscheid nemen gaan de meeste Nederlanders de trein in en huiswaarts.

Uit dit alles zal het de lezer duidelijk zijn dat dit voor ons feitelijk de ideale wintervakantie is: én goede sfeer én goed eten, wat willen we nog meer! Zeer grote kans dat we het volgende jaar weer van de partij zullen zijn.

Toen ik mijn vader ervan overtuigd had, dat ik in de brugklas buiten de groep viel doordat ik rijstballen mee naar school kreeg, waar men een volkorenboterham met pindakaas al niet door de beugel vond kunnen, deed hij water bij de wijn. Voortaan mocht ook ik brood mee naar school. Dit was dan wel niet optimaal voor mijn gezondheid, maar ik hoefde inderdaad geen vreemde eend in de bijt te zijn. Om toch zo verantwoord mogelijk bezig te zijn, bekwaamde hij zich in het bakken van zuurdesembrood. Hij volgde cursussen en zelfs ik moest toegeven dat het (op een paar mislukte gymschoenen na) steeds meer op het natuurvoedingswinkelsbrood begon te lijken. Het was ook zeker goed van smaak en fijn van structuur.

Vooralsnog vermeed ik klasgenoten als ik mijn brood opat. De school was groot genoeg om voor andere klassen niet op te vallen. Soms ging ik gewoon bij mijn klasgenoten zitten en at niets. De meeste kinderen lieten hun broodtrommel ongerept. Ze snoepten liever. Ze gooiden hun brood weg als ze zagen dat er weer iets opzat dat ze liever niet hadden. Het water liep me dan in de mond als de witte boterhammen met salami, jam of chocopasta weg werden gegooid.

Op een mooie voorjaarsdag besloot ik dat ze me ondanks mijn brood toch wel zouden accepteren. Ik had lang aan mijn image gewerkt en dacht dat het wel kon als ik er zelf maar zo normaal mogelijk over deed. Ik had pindakaas op mijn brood gedaan, hetgeen not done was, maar tenminste bekend.

Beter dan notenmoes, suikerloze jam of carobepasta.

Met een onzekere trots vertelde ik dat mijn vader zelf het brood gebakken had. Met pindakaas, zo vertelde ik, was het extra lekker. Prompt vroeg een welwillende klasgenoot of ik een boterham met hem wilde ruilen. Dit bracht me even van mijn stuk. Hier had ik niet op gerekend, maar ik kon moeilijk weigeren. Hoewel ik de gevolgen nog niet kon overzien trok de witte boterham met dikke plakken achterham me over de streep. We staken gelijk over. Terwijl ik genoot van de witte boterham met dikke plakken achterham en zo proefde ik een toefje tomatenketchup wachtte ik angstvallig op het oordeel van de ander. Kreten van verbazing en daarna ongenoegen drongen spoedig tot me door. De klasgenoot liet iedereen aan de boterham ruiken, niemand durfde te proeven. Terwijl ze hun kreten van afschuw lieten weerklinken kon ik niet anders kijken dan of ik net een scheet gelaten had. Ze gooiden mijn boterham naar een paar schooierende meeuwen. Ze hadden veel plezier toen de meeuwen, ondanks mijn smekende blik, de boterham niet op wilde eten.

Nu heeft mijn echtgenote zich ontpopt tot een zuurdesembroodbakster die kan wedijveren met mijn vader. Dagelijks krijg ik weer vers gebakken zuurdesembrood mee. Mijn collega’s op school vinden dat misschien niet heel gewoon, maar ik vertel het met oprechte trots en ze accepteren mij en mijn lunch. Wanneer mijn lokaal gevuld is met brugklassers laat ik mijn broodtrommel echter angstvallig dicht.

Je zult inmiddels de folders van deze studiedag hebben ontvangen.

Hierbij brengen we deze unieke mogelijkheid van studie met zo’n ervaren leraar nogmaals onder de aandacht. Mocht je interesse hebben, geef je dan snel op, zodat we tijdig weten of er voldoende deelnemers zijn om Jon definitief te kunnen boeken. Opgave/info: 020-6735027, 023-5360202

Principes van energiestromen: welke bouwvormen ondersteunen of ondermijnen, welke remedies zijn er? Speciale aandacht voor keuken, slaap- en studeerkamer, gebruik van kompas, sectorindeling.

Praktische Feng Shui: we bekijken de plattegrond van de school, we bekijken tijdens een wandeling in de omgeving voorbeelden van ondersteunende en ondermijnende bouwvormen.

Praktische Feng Shui: we bekijken in teams o.l.v. Jon

de plattegronden, die door de deelnemers zelf zijn meegebracht.

Breng ruim water met het zeezout aan de kook en blancheer de broccoli 1 minuut en spoel het daarna af met koud water. Sauteer de knoflook in de olijfolie en verwijder het hierna. Sauteer nu gedurende 3 minuten de broccoli besprenkeld met enkele druppels shoyu in de olie (laat de broccoli heldergroen).

Was de groentes. Snij de Chinese kool in reepjes, snij het radijsblad fijn. Pers de groente gedurende 1 uur samen met het zeezout in een saladepers. Snij de komkommer in de lengte doormidden. Verwijder de kern en snij de komkommer in dunne plakjes. Doe de plakjes vermengd met een snufje zeezout in een kommetje en laat het 10 minuten staan. Snij de radijsjes in dunne plakjes, en laat ze 10 minuten staan in een kommetje met vocht van de gemberpickel.

Verwijder het overtollige vocht van zowel de Chinese kool, de komkommer als de radijs, spoel het af en knijp het lichtjes uit. Vermeng nu alle groentes en voeg de perendiksap toe.

Verwarm de olie en sauteer de appels ±5 minuten op middelhoog vuur met het zout. Zorg dat de stukjes stevig blijven. Rooster het amandelschaafsel lichtjes en serveer over de warme appel.

Eet smakelijk,